سيابه روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « هر كه در باب قرآن بر او سخت گرفته شود ( كه ياد گرفتن آن بر او دشوار باشد ) ، او را دو اجر باشد ، و هر كه بر او آسان گردانيده شود ( كه ياد گرفتن آن بر او دشوار نباشد و بىزحمت ياد گيرد ) ، با اوّلين خواهد بود » ( يعنى آنان كه به سوى ايمان پيشى گرفتهاند ) .
3500 / 3 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از احمد بن محمد ، از سليم فرّاء ، از مردى ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « سزاوار است مؤمن را كه نميرد ، تا آنكه قرآن را ياد گيرد ، يا در كار ياد گرفتن آن باشد » .
باب عذاب كسى كه قرآن را حفظ كرده و بعد از آن فراموش نموده
3 . باب عذاب كسى كه قرآن را حفظ كرده و بعد از آن فراموش نموده
3501 / 1 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد و ابو على اشعرى ، از محمد بن عبد الجبّار ، هر دو ، از ابن فضّال ، از ابو اسحاق ثعلبه بن ميمون ، از يعقوب احمر كه گفت : به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه : فداى تو گردم ! به درستى كه من قرآن را خوانده بودم . بعد از آن ، از من رها شد و آن را فراموش كردم . پس خداى عز و جل را بخوان و دعا كن كه خدا آن را به من تعليم فرمايد .
يعقوب گفت كه : گويا آن حضرت به جهت اين امر فزع نمود و ترسيد ، و فرمود كه : « خدا آن را به تو و ما ، همه تعليم فرمايد » ، و گفت كه : ما مقدار ده نفر بوديم . بعد از آن ، فرمود كه :
« سورهء قرآن با شخصى مىباشد ( يعنى آن را مىداند ) ، و حال آنكه آن سوره را خوانده . بعد از آن ، آن را فراموش نموده . پس آن سوره در روز قيامت به نزد او مىآيد ، در بهترين صورتى ، و بر او سلام مىكند . پس آن شخص مىگويد كه : تو كيستى ؟ مىگويد كه : من فلان سورهام ؛ پس اگر به من چنگ در زده بودى و مرا از دست نمىدادى و فراموش نمىكردى و به من عمل مىنمودى ، تو را در اين درجه فرود مىآوردم . پس بر شما باد به قرآن و مستمسّك شدن به آن » .
بعد از آن فرمود : « به درستى كه از جملهء مردمان كسى هست كه قرآن را مىخواند ، از براى آنكه گفته شود كه فلانى قارى است ، و از جمله ايشان كسى هست كه قرآن را مىخواند ، از براى آنكه به آن ، دنيا را طلب كند ، و در اين دو طايفه هيچ خوبى نيست ، و از جملهء ايشان كسى هست كه قرآن را مىخواند ، از براى آنكه به آن منتفع شود در نماز ، در شب و روز خويش » .