امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « اين دعا را بخوان : اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ الَّتِي . . . وَ لَكَ الْمَنُّ فَاضِلًا ؛ خداوندا ! به درستى كه من سؤال مىكنم تو را به رحمتت ، آنچه را كه يافته نمىشود از تو ، مگر به خشنودى تو ، و بيرون رفتن از همهء نافرمانىهاى تو ، و داخل شدن در هر چه خشنود كند تو را ، و رهايى از همه جاى نابودى ، و بيرون رفتنگاه از هر گناه بزرگى كه آورده آن را از من عمدى ، يا لغزيده است به آن از من خطايى ، يا به ياد آورده ، و جنبانيده آن را بر من وسوسههاى ديو سركش .
سؤال مىكنم تو را ترسى كه مطّلع كنى مرا به آن بر اندازههاى خشنودى خود ، و پراكنده كنى به آن هر خواهشى كه جنبانيده و به ياد من آورده است آن را هوس من ، و لغزانيده است به آن انديشهء مرا كه درگذرد اندازهء بزرگوارى تو را . سؤال مىكنم از تو ، خداوندا ! فرا گرفتن به نيكوتر آنچه مىدانى ، و وا گذاشتن به هر چه مىدانى ، يا آنكه خطا كنم از آن جا كه نمىدانم .
سؤال مىكنم تو را وسعت در روزى ، و بىرغبتى [ به دنيا ] در حال كفايت ، و بيرون رفتنگاه به بيان از هر شبههاى ، و حق و راستى در هر حجّت ، و راستگويى در همهء جاىها ، و داد دادن مردمان از خود ، در آنچه بر من و از براى من است ، و فروتنى و رامى ، در بخشيدن انصاف از همه جاىهاى ناخشنودى و خشنودى ، و وا گذاشتن كمِ ستم و بسيار آن ، در گفتار از من و كردار ، و تمام نعمت تو ، در همهء چيزها ، و شكر از براى تو بر آنها ، به جهت آنكه خشنود شوى ، و بعد از خشنودى .
و سؤال مىكنم تو را برگزيده در هر چه باشد در آن برگزيده ، به آسانى كارها ، همه آنها ، نه به دشوار آنها ، اى بخشنده ! اى بخشنده ! اى بخشنده ! و بگشا از برايم در كارها ، بابى كه در آن عافيت است و فرج ، و بگشا از برايم درِ آن را ، و آسان گردان از برايم بيرون رفتنگاه آن را ، و آنكه تقدير كردهاى از برايش بر من توانايى را از خلق خود ؛ پس فراگير از من گوش او و ديدهء او و زبان او و دست او را ، و بگير او را از جانب راستش و از جانب چپش و از پشت سرش و از پيش رويش ، و باز دار او را از آنكه برسد به سوى من با بدى . عزيز است همسايهء تو ، و بزرگوار است مدح ذات تو ، و نيست خدايى غير تو ، تو پروردگار منى ، و من بندهء توام .
خداوندا ! تو اميد منى در هر اندوه ، و تو معتمد منى در هر سختى ، و تو از براى من در هر كارى كه فرود آمده بر من ، معتمد و آماده شدهاى . پس بسيار از اندوهى كه ناتوان مىشود از آن دل ، و كم مىشود در آن چاره ، و شادى مىكند در آن دشمن ، و مانده مىشود در آن
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 587
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٥٨٧