باب حرز و عوذه
57 . باب حرز و عوذه « 1 »
3421 / 1 . حميد بن زياد ، از حسن بن محمد ، از چند نفر ، از ابان ، از ابنمنذر روايت كرده است كه گفت :
در نزد امام جعفر صادق عليه السلام وحشت را ذكر كردم . فرمود : « آيا نمىخواهيد كه شما را خبر دهم به چيزى كه چون آن را گفتيد ، وحشت به هم نرسانيد و نترسيد ، نه در شب و نه در روز .
و آن ، اين است : بِسْمِ اللَّهِ وَبِاللَّهِ . . . وَاجْعَلْنِي فِي أَمَانِكَ وَفِي مَنْعِكَ ؛ به نام خدا و به خدا . توكلّ كردم بر خدا ؛ پس به درستى كه هر كه توكّل كند بر خدا ، پس او بس است او را . به درستى كه خدا رسندهء كار خود است . به حقيقت كه قرار داده است هر چيزى را اندازهاى . خداوندا ! بگردان مرا در حفظ خود ، و در همسايگى و پناه خود ، و بگردان مرا در ايمنى خود ، و در بازداشتن خود » .
پس فرمود كه : خبر به ما رسيد كه مردى در سى سال اين را گفت ، و يك شب اين را ترك كرد ، و عقربى او را گزيد .
3422 / 2 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از محسن بن احمد ، از يونس بن يعقوب ، از ابوبصير ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود : « بگو : أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللَّهِ . . . وَمِنْ شَرِّ فَسَقَةِ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ ؛ پناه مىبرم به عزّت خدا ، و پناه مىبرم به قدرت خدا ، و پناه مىبرم به بزرگوارى خدا ، و پناه مىبرم به بزرگى خدا ، و پناه مىبرم به عفو خدا ، و پناه مىبرم به آمرزش خدا ، و پناه مىبرم به رحمت خدا ، و پناه مىبرم به سلطنت خدا ، كه آن يا او بر هر چيزى توانا است . و پناه مىبرم به كرم خدا ، و پناه مىبرم به جمع خدا ، از بدى ستمكار ستيزكننده و هر ديو سركش از حد درگذرنده ، و بدى هر نزديك و يا دور يا ناتوان يا سخت ، و از بدى زهردار و جنبندهء زمين و عامّهء خلق ، و از بدى هر جنبندهء خُرد يا بزرگ در شب يا روز ، و از بدى فاسقان عرب و عجم ، و از بدى فاسقان پرى و آدمى » .
3423 / 3 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از بعضى از اصحاب خويش ، از قدّاح ، از امام
هامش
( 1 ) . و حرز - به كسر حاء و سكون راء - ، پناهگاه و جاى استوار و تعويذات و عوذه - به ضمّ عين - ، افسون و تعويذ باشد . و بعضى از اهل لغت در شرح تعويذ مىگويد كه : آن معروف است ؛ يعنى دعايى و آيتى كه به كاغذ نوشته ، كه در فقره بگيرند و در بازو بندند براى دفع بلا . ( مترجم )