لَا يَكْفِي مِنْكَ أَحَدٌ ، وَأَنْتَ تَكْفِي مِنْ كُلِّ أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ ، فَاكْفِنِي كَذَا وَكَذَا ؛ خداوندا ! به درستى كه تو چنانى كه كفايت نمىكند از تو كسى ، و تو كفايت مىكنى از هر كسى از آفريدگان خود . پس كفايت كن از من ، چنين و چنين » .
و در حديث ديگر است كه فرمود : « مىگويى كه : يَا كَافِياً مِنْ كُلِّ شَيْءٍ ، وَلَا يَكْفِي مِنْكَ شَيْءٌ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ، اكْفِنِي مَا أَهَمَّنِي مِنْ أَمْرِ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ ، وَصَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ ؛ اى كفايتكننده از هر چيزى ! و كفايت نمىكند از تو چيزى در آسمانها و زمين ، كفايت كن از من ، آنچه در اندوه افكنده از كار دنيا ، و صلوات فرست بر محمد و آل او » ، و امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه : « هر كه داخل شود بر پادشاهى كه از او مىترسد ، بايد كه بگويد :
بِاللَّهِ أَسْتَفْتِحُ . . . وَعِنْدَكَ أُمُّ الْكِتَابِ ؛ « به خدا يارى مىجويم ، و به خدا روايى حاجت مىطلبم ، و به محمد صلوات فرستد خدا ، بر او و آل او رو مىآورم . خداوندا ! رام گردان از برايم دشوارى او را ، و آسان گردان از برايم درشتى و ناهموارى او را . پس به درستى كه تو محو مىكنى آنچه كه خواهى ، و ثابت مىگردانى ، و در نزد تو است اصل كتاب » ، و نيز بگويد كه :
حَسْبِيَ اللَّهُ . . . وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ ؛ بس است مرا خدا . نيست خدايى ، مگر او . بر او توكل كردم و اوست پروردگار عرش بزرگ ، و باز مىايستم به نيرومندى خدا و توانايى او ، از نيرومندى ايشان و توانايى ايشان . باز مىايستم به پروردگار سفيدهء صبح ، از بدى آنچه آفريده ، و نيست گرديدنى و نه توانايى ، مگر به خدا » .
3386 / 8 . از او ، از چند نفر روايت است كه آن را مرفوع ساختهاند به سوى امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « از جملهء دعاى پدرم عليه السلام در باب امرى كه حادث مىشد ، اين بود كه : اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ . . . وَصَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ ؛ خداوندا ! صلوات فرست بر محمد و آل محمد ، و بيامرز مرا ، و رحم كن بر من ، و پاك گردان كار مرا ، و آسان ساز بر گشتن من ، و رهنمايى كن قلبم را ، و ايمن گردان ترس مرا ، و عافيت ده مرا در عمر من ، همهء آن ، و ثابت گردان حجت و دليل مرا ، و بيامرز گناهان مرا ، و سفيد گردان روى مرا ، و نگاه دار مرا در دين من ، و آسان نما مطلب را ، و فراخى ده بر من در روزى من . پس به درستى كه من ناتوانم ، و درگذر از بد آنچه در نزد من است ، به خوبى آنچه در نزد تو است ، و به درد مياور به خودم ، و به درد مياور به من خويشى را ، و ببخش مرا اى خداى من ! نگريستنى از نگريستنهاى خود كه بردارى به آن از من ، همه آنچه به آن آزمودهاى مرا ، و برگردانى به آن
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 503
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٥٠٣