ايشان بر ديگرى غالب شود ، بايد كه مظلوم به سوى صاحب خود برگردد ، تا آنكه به صاحب خويش بگويد كه : اى برادر من ! من ظالم و ستمكارم ، تا جدايى و دورى ميان او و صاحبش بريده شود ؛ زيرا كه خداى عز و جل حاكمى است عادل ، كه داد مظلوم را از ظالم مىستاند » .
2709 / 2 . على بن ابراهيم روايت كرده است ، از پدرش و محمد بن اسماعيل ، از فضل بن شاذان ، از ابن ابى عمير ، از هشام بن حكم ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : بايد هجرتى در بالاى سه روز نباشد » ( يعنى سه روز و بيشتر ) .
2710 / 3 . حميد بن زياد ، از حسن بن محمد بن سماعه ، از وهيب بن حفص ، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از مردى كه از صاحبان خويشى خود قطع مىكند ، و مىبُرد از آنها كه حق را نمىشناسند . فرمود : « سزاوار نباشد او را كه از ايشان ببُرد و قطع رحم كند » .
2711 / 4 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد ، از على بن حديد ، از عمويش مرازم بن حكيم كه گفت : در نزد امام جعفر صادق عليه السلام مردى از اصحاب ما بود كه ملقّب بود به شلقان - و مراد از آن ، عيسى بن ابى منصور است - . و حضرت او را در نفقهء خويش قرار داده بود كه متوجّه اخراجات او مىشد ، و مرد بدخويى بود و به اين سبب مرازم از او دورى نمود . مرازم مىگويد كه : حضرت روزى به من فرمود كه : « اى مرازم ! با عيسى سخن مىگويى ؟ » عرض كردم : آرى . فرمود : « درست كردى ، هيچ خوبى در دورى و جدايى كردن از يكديگر نيست » .
2712 / 5 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از محمد بن سنان ، از ابو سعيد قمّاط ، از داود بن كثير روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر عليه السلام كه مىفرمود : « پدرم عليه السلام فرمود كه : رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : هيچ دو مسلمانى نيستند كه از يكديگر هجرت كنند ، و سه روز درنگ كنند كه با يكديگر آشتى نكنند ، مگر آنكه از دين اسلام بيرون باشند ، و در ميان ايشان دوستى و ولايت نباشد ؛ پس هر يك از اين دو كه پيشى گيرد به سوى سخن گفتن با برادرش ، در روز حساب به سوى بهشت پيشىگيرنده خواهد بود » .
2713 / 6 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير ، از ابن اذينه ، از زراره ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « به درستى كه شيطان در ميان مؤمنان افساد مىكند و ايشان را به هم مىاندازد ، مادامى كه يكى از ايشان از دين خود برنگردد . پس چون اين را
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 49
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٩