از اصحاب ما كه آن را مرفوع ساخته گفت كه : پيش از آنكه در نماز داخل شوى ، مىگويى كه :
« اللَّهُمَّ إِنِّي أُقَدِّمُ مُحَمَّداً نَبِيَّكَ صلى الله عليه و آله . . . يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ ؛ خداوندا ! به درستى كه من پيش مىدارم محمد را كه پيغمبر تو است - صلوات فرستد خدا بر او و آل او - در پيش روى خود ، و رو مىآورد به او به سوى تو در مطلوب خود . پس بگردان مرا به او ، صاحب جاه در دنيا و آخرت ، و از جملهء مقربان . خداوندا ! بگردان نمازهاى مرا به ايشان پذيرفته ، و گناه مرا به ايشان آمرزيده شده ، و دعاى مرا به ايشان اجابت شده ، اى مهربانتر از همه مهربانان ! » .
3349 / 3 . از او ، از پدرش ، از عبداللَّه بن قاسم ، از صفوان جمّال روايت است كه گفت :
امام جعفر صادق عليه السلام را مشاهده كردم كه پيش از تكبير ، رو به قبله آورده ، فرمود : « اللَّهُمَّ لَا تُؤْيِسْنِي مِنْ رَوْحِكَ ، وَلَا تُقَنِّطْنِي مِنْ رَحْمَتِكَ ، وَلَا تُؤْمِنِّي مَكْرَكَ ؛ فَإِنَّهُ لَايَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ ؛ خداوندا ! نوميد مكن مرا از راحت خود ، و مأيوس مكن مرا از رحمت خود ، و ايمن مگردان مرا از مكر خود . پس به درستى كه ايمن نمىشوند از مكر خدا ، مگر گروه زيانكاران » ، عرض كردم كه : فداى تو گردم ! من اين را از كسى پيش از تو نشنيدهام . فرمود :
« به درستى كه از جملهء بزرگترين گناهان كبيره در نزد خدا ، مأيوسى است از روح خدا ، و نوميدى از رحمت خدا ، و ايمنى از مكر خدا » .
باب در بيان دعا در عقبههاى نماز
52 . باب در بيان دعا در عقبههاى نماز
3350 / 1 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از ابوعبداللَّه برقى ، از عيسى بن عبداللَّه قمّى ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « اميرالمؤمنين عليه السلام چون از نماز ظهر فارغ مىشد ، مىفرمود : اللَّهُمَّ إِنِّي أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ . . . بَلْ عَفْوُكَ وَجُودُكَ يَسَعُنِي ؛ خداوندا ! به درستى كه من تقرب مىجويم به سوى تو ، و به بخشش تو و كرم تو ، و تقرب مىجويم به سوى تو ، به محمد بندهء تو و فرستادهء تو ، و تقرّب مىجويم به سوى تو ، به فرشتگانت كه مقرّباند و پيغمبرانت كه مرسلاند و به تو .
خداوندا ! تويى بىنياز از من ، و نياز من ، به سوى تو . تويى بىنياز و منم محتاج به سوى تو . اقاله كردى لغزش مرا و از آن گذشتى ، و پوشيدى بر من گناهان مرا . پس روا كن در اين روز حاجت مرا ، و عذاب مكن مرا به زشتى آنچه ميدانى از من . پس به درستى كه عفو تو و بخشش تو ، فرا مىگيرد مرا » ، و فرمود كه : « بعد از آن بر رو در مىافتاد و سجده مىكرد و