كند ، به حقيقت كه بسيار خداى - تعالى - را ياد كرده . به درستى كه منافقان در آشكار خدا را ياد مىكردند و در نهانى او را ياد نمىكردند ؛ پس خداى عز و جل فرمود كه :
« يُراؤُنَ النَّاسَ وَ لا يَذْكُرُونَ اللَّهَ إِلَّا قَلِيلًا »
« 1 » ؛ يعنى : مىنمايند خود را به مردمان و به ريا كار مىكنند و ياد نمىكنند خدا را ، مگر ياد كردن اندك » ( و آن در زمانى است كه مردم ايشان را ببينند ) .
3210 / 3 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد بن خالد ، از ابنفضّال كه آن را مرفوع ساخته ، گفت كه : « خداى به عيسى فرمود كه : اى عيسى ! مرا در دل خود ياد كن تا تو را در ذات خود ياد كنم ، و مرا ياد كن در گروه خود تا تو را ياد كنم در گروهى كه از گروه آدميان بهترند . اى عيسى ! دل خود را از براى من نرم گردان و در خلوتها ذكر مرا بسيار بكن . و بدان كه شادى من آن است كه در نزد من تملّق و چاپلوسى كنى و در آن زنده باش و مرده مباش » .
3211 / 4 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از حمّاد ، از حريز ، از زراره ، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « فرشتگان نمىنويسند ، مگر آنچه را كه مىشنوند . و خداى - تعالى - فرموده است كه :
« وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً »
« 2 » ؛ يعنى : « و ياد كن پروردگار خود را در دل خود از روى زارى و ترس » . پس كسى غير از خدا ثواب اين ذكر را كه در نفس اين مرد است نمىداند ، به جهت عظمتى كه دارد » .
باب در بيان ذكر خدا در غافلان
26 . باب در بيان ذكر خدا در غافلان
3212 / 1 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابنابىعمير ، از حسين بن مختار ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام فرمود : « آنكه در ميان غافلان ، خدا را ياد كند ، چون جنگكننده است در ميان گريختگان » .
3213 / 2 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از نوفلى ، از سكونى ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : ذاكرِ خدا در غافلان ، چون كسى است كه بعد از گريزندگان جنگ كند ، و آنكه بعد از گريزندگان جنگكننده باشد ، بهشت از براى او است » .
هامش
( 1 ) . نساء ، 142 .
( 2 ) . اعراف ، 205 .