دهقان روايت كرده است كه گفت : بر حضرت ابوالحسن امام رضا عليه السلام داخل شدم . پس به من فرمود كه : « چيست معنى قول خداى - تعالى -
« وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى »
« 1 » كه ترجمه ظاهرش اين است كه : « و ياد كرد نام پروردگار خود را ، پس نماز كرد ؟ » .
عرض كردم كه : در هر زمان كه نام پروردگار خود را ياد كند ، برخيزد و نماز كند .
حضرت به من فرمود : « [ در اين صورت ] هر آينه خداى - تعالى - اين را تكليف كرده از روى جور و ستم و محض خطا » .
من عرض كردم كه : فداى تو گردم ! پس آن چگونه است و مراد چيست ؟ فرمود : « مراد آن است كه در هر زمان كه نام پروردگار خود را ياد كند ، بر محمد و آل محمد صلوات بفرستد » .
3182 / 19 . از او ، از محمد بن على ، از مفضّل بن صالح اسدى ، از محمد بن هارون ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود : « چون يكى از شما نماز كند و در نمازش پيغمبر صلى الله عليه و آله را ياد نكند ، نمازش را در غير راه بهشت مىبرند ( يا با نمازش در غير راه بهشت مىرود ) .
و رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : هر كه من در نزد او ياد شوم و بر من صلوات نفرستد ، داخل دوزخ شود و خدا او را دور گرداند .
و آن حضرت صلى الله عليه و آله فرمود كه : هر كه من در نزد او ياد شوم و صلوات بر من را ترك كند يا به آن اهتمام نكند ، خدا او را چنان قرار دهد كه راه بهشت را خطا كند و به آن نرسد » .
3183 / 20 . ابوعلى اشعرى ، از حسن بن على ، از عنبسة بن هشام ، از ثابت ، از ابوبصير ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : هر كه من در نزد او ياد شوم و فراموش كند كه بر من صلوات فرستد ، خدا او را چنان گرداند كه راه بهشت را خطا كند و به آن نرسد » .
3184 / 21 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از سهل بن زياد ، از جعفر بن محمد ، از ابنقدّاح ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « پدرم شنيد از مردى كه به خانهء كعبه چسبيده بود و مىگفت : اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ ؛ يعنى : « بار خدايا ! صلوات فرست بر محمد » . پس پدرم به آن مرد فرمود كه : اى بندهء خدا ! آن را مبُر و ناتمام مكن و بر ما ستم مكن ، و حقّ ما را كم مگردان و در باب آن بر ما ظلم منما . بگو : اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ ؛ يعنى : بار خدايا ! صلوات
هامش
( 1 ) . اعلى ، 15 .