و ديگرى آمد و دو ركعت نماز كرد . بعد از آن بر خداى - تعالى - ثنا گفت و صلوات بر پيغمبر صلى الله عليه و آله فرستاد . پس رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : حاجت خود را طلب كن ، تا خدا آن را به تو عطا فرمايد » .
3147 / 7 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از على بن حكم ، از ابوكهمس روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « مردى داخل مسجد شد و پيش از ثناى بر خداى عز و جل و صلوات بر پيغمبر صلى الله عليه و آله ، ابتدا كرد به حاجت خواستن . پس رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : اين بنده بر پروردگار خويش تعجيل كرد . پس ديگرى آمد و نماز كرد و بر خداى عز و جل ثنا گفت و بر رسول خدا صلى الله عليه و آله صلوات فرستاد . حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود كه : سؤال كن تا عطا شوى » . بعد از آن حضرت صادق عليه السلام فرمود كه : « در كتاب على عليه السلام است كه : ثناى بر خدا و صلوات بر رسولش ، پيش از سؤال و طلب حاجت است . به درستى كه يكى از شما به نزد مردى مىآيد كه از او حاجتى را طلب نمايد ، پس دوست مىدارد كه سخن خوبى را به او بگويد ، پيش از آنكه حاجت خود را از او سؤال كند » .
3148 / 8 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از عثمان بن عيسى ، از آنكه او را حديث كرده ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت : به آن حضرت عرض كردم كه : در كتاب خدا دو آيه هست كه آنها را طلب مىكنم و آنها را نمىيابم ( يعنى اثر و مصداق آنها را نمىبينم ) .
حضرت فرمود كه : « آن دو آيه چيست ؟ » عرض كردم : يكى قول خداى عز و جل :
« ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ »
« 1 » ؛ پس ما مكرّر او را مىخوانيم و دعا مىكنيم ، و اجابتى نمىبينيم و اثر اجابت به ظهور نمىرسد . حضرت فرمود كه : « پس آيا خدا را چنان مىبينى كه وعده خود را خلف فرموده باشد ؟ » عرض كردم : نه . فرمود كه : « پس اين از چه ناشى شده است ؟ » عرض كردم كه :
نمىدانم . فرمود : « ليكن من تو را خبر مىدهم . هر كه خداى عز و جل را اطاعت كند در آنچه او را امر فرموده ، بعد از آن او را بخواند از جهت و راه دعا ، خدا او را اجابت فرمايد » . عرض كردم كه : جهت دعا چيست ؟ فرمود كه : « ابتدا مىكنى و خدا را حمد مىنمايى ، و نعمتهاى او را به خاطر مىآورى ( و نازهاى او را كه در نزد تو هست ياد مىكنى ) ، پس او را شكر مىكنى . بعد از آن ، بر پيغمبر صلى الله عليه و آله صلوات مىفرستى ، و گناهان خود را به خاطر مىآورى و
هامش
( 1 ) . غافر ، 60 .