ميرانيد ايشان را در عافيت ، و ايشان را داخل بهشت گردانيد ، در عافيت » .
3053 / 3 . على بن ابراهيم روايت كرده است ، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما ، از سهل بن زياد و هر دو ، از جعفر بن محمد ، از ابن قدّاح ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود :
« به درستى كه خداى عز و جل را مخصوصانى چندند از آفريدگانش ، كه ايشان را به نعمت خويش مىپروراند ، و عافيت خود را به ايشان عطا مىفرمايد ، و به رحمت خويش ايشان را داخل بهشت مىگرداند . بلاها و فتنهها به ايشان مىگذرد ، و هيچ ضرر به ايشان نمىرساند » .
باب در بيان آنچه از اين امّت برداشته شده است
208 . باب در بيان آنچه از اين امّت برداشته شده است « 1 »
3054 / 1 . حسين بن محمد ، از معلّى بن محمد ، از ابو داود مسترقّ روايت كرده است كه گفت : حديث كرد مرا عمرو بن مروان و گفت كه : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : چهار خصلت از امّت من برداشته شده : يكى خطاى ايشان ( يعنى امرى كه به غفلت از ايشان صادر شود بدون اراده يا با ارادهء غير آن ) ، و ديگر ، فراموشى ايشان ( كه از روى فراموشى حرامى را به فعل آورند ، يا واجبى را ترك كنند ، بىآنكه متذكّر حرمت يا وجوب آن باشند ) ، و سيم ، آنچه بر آن اكراه شده باشند ( كه كسى ايشان را بر آن جبر كرده باشد ) ، و چهارم ، آنچه طاقت آن نداشته باشند . و اين است معنى قول خداى عز و جل :
« رَبَّنا لا تُؤاخِذْنا إِنْ نَسِينا أَوْ أَخْطَأْنا رَبَّنا وَ لا تَحْمِلْ عَلَيْنا إِصْراً كَما حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنا رَبَّنا وَ لا تُحَمِّلْنا ما لا طاقَةَ لَنا بِهِ »
« 2 » ؛ يعنى : « اى پروردگار ما ! مگير ما را به عقوبت ، اگر فراموش كنيم يا خطا نماييم . اى پروردگار ما ! و بار مكن بر ما بار گران را ، چنان كه بار كردهاى آن را بر كسانى كه پيش از ما بودهاند . اى پروردگار ما ! و بار مكن ما را آنچه هيچ طاقت و
هامش
( 1 ) . و در بعضى از نسخ كافى چنين است كه ، باب : در برداشته شدن خطا و مانند آن از اين امّت ، و مراد از برداشتن آن ، برداشتن مؤاخذه و عقاب است از آن ؛ يعنى اگر كسى يكى از آنچه در اين باب مذكور است ، از او سر زند ، حق - تعالى - او را مؤاخذه و عقاب نفرمايد ، و بعضى از فقرات ، احتمال غير اين را دارد ، و ليكن اجراى باب بر يك نسق ، منسقتر است . ( مترجم )
( 2 ) . بقره ، 286 .