باب در بيان اينكه كفر ، با توبه ، عمل را باطل نمىگرداند
206 . باب در بيان اينكه كفر ، با توبه ، عمل را باطل نمىگرداند « 1 »
3050 / 1 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن محبوب و غير او ، از علا بن زرين ، از محمد بن مسلم ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هر كه مؤمن باشد ، و در زمان ايمانش عمل خيرى را به جا آورد ، بعد از آن ، فتنه و آزمايش يا ضلالت و گمراهى به او برسد ، و به اين سبب كافر شود ، و بعد از كفر خويش توبه كند ، از برايش نوشته شود ، و حساب شود به هر خيرى كه آن را در زمان ايمانش عمل كرده ، و كفر ، آن را باطل نمىگرداند ، هر گاه بعد از كفر خويش توبه كند » .
باب در بيان كسانى كه از بلاء معافى و سالماند
207 . باب در بيان كسانى كه از بلاء معافى و سالماند « 2 »
3051 / 1 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از سهل بن زياد و على بن ابراهيم ، از پدرش و هر دو ، از ابن محبوب ، از ابو حمزه ، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود : « به درستى كه خداى عز و جل را مخصوصانى چندند كه نسبت به ايشان ، از بلاء و زحمت ، بخل و ضنّت مىكند ( يعنى ايشان را از جميع آفات و بليّات محفوظ مىدارد ، و نمىگذارد كه بدى به ايشان برسد .
پس ايشان را زنده مىدارد در عافيت ، و روزى مىدهد ايشان را در عافيت ، و مىميراند ايشان را در عافيت ، و محشور مىگرداند ايشان را در عافيت ، و ساكن مىگرداند ايشان را در بهشت ، در عافيت » .
3052 / 2 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد بن خالد ، از عثمان بن عيسى ، از اسحاق بن عمّار ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت : شنيدم از آن حضرت كه مىفرمود : « به درستى كه خداى عز و جل خلقى را آفريد كه نسبت به ايشان ، از بلاء ، بخل فرمود ( به آن معنى كه مذكور شد ) . ايشان را آفريد در عافيت ، و زندهداشت ايشان را در عافيت ، و
هامش
( 1 ) . و در بعضى از نسخ كافى ، عبارتِ عنوان به وضع ديگر است ، و در بعضى ، باب ، بىعنوان است ، مانند چند باب پيش و بعد اين باب ، و ظاهر اين است كه آن درستتر باشد . ( مترجم )
( 2 ) . و در بعضى از نسخ كافى چنين است كه ، باب : در بيان اينكه خدا را مخصوصانى چندند كه از بلا و زحمت محفوظند . ( مترجم )