جميع روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه : « هر كه به نزد ما آيد و طالب فقه و قرآن و تفسير و بيان آن باشد ، او را وا گذاريد . و هر كه به نزد ما آيد كه ظاهر گرداند امر زشتى را كه خدا آن را پوشيده ، او را دور گردانيد » .
پس مردى از آن گروه ، به حضرت عرض كرد كه : فداى تو گردم ! به خدا سوگند كه مدتى است مديد كه من بر گناهى اقامه دارم ، و مىخواهم كه از آن گناه به سوى غير آن منتقل شوم ، و قدرت بر آن ندارم . حضرت به آن مرد فرمود كه : « اگر راستگويى ، پس به درستى كه خداى عز و جل تو را دوست مىدارد ، و چيزى آن جناب را منع نمىكند از آنكه تو را از آن به سوى غير آن نقل كند ، مگر از براى آنكه از او بترسى » .
2992 / 5 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از حمّاد بن عيسى ، از حريز ، از اسحاق بن عمّار ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هيچ گناهى نيست ، مگر آنكه بندهء مؤمنى بر آن سرشته شده ، كه زمانى از آن دورى مىكند . بعد از آن ، آن را به فعل مىآورد . و اين است معنى قول خداى عز و جل :
« الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ »
» .
فرمود كه : « لمم - به فتح لام و تشديد ميم - ، بندهاى است كه گناهى را بعد از گناهى به فعل مىآورد ، و از سليقهء او ؛ يعنى از طبع او نيست ، و چنان نيست كه طبيعى و جبلّى او باشد » .
2993 / 6 . على بن ابراهيم روايت كرده است ، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما ، از سهل بن زياد و هر دو ، از ابن محبوب ، از ابن رئاب كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « به درستى كه خوى مؤمن ، دروغ و بخل و فجور و نابكارى نمىباشد . و بسا است كه از اينها چيزى را به فعل مىآورد ، و ليكن پيوسته بر آن نمىباشد » . به آن حضرت عرض شد كه : مؤمن زنا مىكند ؟ فرمود : « آرى ، و ليكن از آن نطفه ، فرزندى از برايش متولّد نمىشود » .
باب در بيان اينكه گناهان بر سه قسم است
195 . باب در بيان اينكه گناهان بر سه قسم است
2994 / 1 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از عبد الرحمان بن حمّاد ، از بعضى از اصحاب خويش روايت كرده كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه :
اميرالمؤمنين عليه السلام در كوفه بر منبر بالا رفت ، و خدا را حمد كرد و بر او ثنا گفت . بعد از آن ،