شهوتى نيست ؛ پس همان ، به عينه استخفاف است . و اينك ، فرق ميان اين دو چيز است » .
2853 / 10 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از ابن محبوب ، از عبد اللَّه بن سنان ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هر كه در باب خدا و در حقّ رسول او شك كند ، كافر است » .
2854 / 11 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از صفوان ، از منصور بن حازم روايت كرده است كه گفت : به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه : هر كه در باب رسول خدا صلى الله عليه و آله شك كند ، چه حال دارد ؟ فرمود كه : « كافر است » . عرض كردم كه : آيا هر كه در كفر شككننده شك كند ، كافر است ؟ پس از جواب من باز ايستاد و هيچ نفرمود . و سه مرتبه اين سؤال را بر آن حضرت برگردانيدم . پس غضب را در روى آن حضرت دانستم ( يعنى آثار غضب در روى آن حضرت نمودار و آشكار گرديد ) .
2855 / 12 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از ابن فضّال ، از ابن بكير ، از عبيد بن زراره روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل :
« وَ مَنْ يَكْفُرْ بِالْإِيمانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ »
« 1 » . فرمود كه : « يعنى كسى كه ترك كند عملى را كه به آن اقرار كرده است » . عرض كردم كه : پس چيست موضع ترك عمل ، تا آنكه همهء آن را وا گذارد ؟ فرمود كه : « از جملهء آنها ، كسى است كه نماز را ترك مىكند متعمّدانه ، از روى مستى ، و نه از علّتى كه داشته باشد » .
2856 / 13 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير ، از محمد بن حكيم و حمّاد از ابى مسروق روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام مرا از اهل بصره سؤال فرمود كه :
« ايشان چيستند ؟ و چه مذهب دارند ؟ » عرض كردم كه : ايشان مرجئه و قدريّه و حروريهاند .
فرمود كه : « خدا لعنت كند اين ملّتهاى كافرِ مشرك را ، كه خدا را بر چيزى پرستش نمىكنند » .
2857 / 14 . از او ، از خطّاب بن مسلمه و ابان ، از فضيل روايت است كه گفت : بر امام محمد باقر عليه السلام داخل شدم و مردى در نزد آن حضرت بود . پس چون نشستم ، آن مرد برخاست و بيرون رفت . حضرت به من فرمود كه : « اينك ، در نزد تو چيست و چه حكم
هامش
( 1 ) . مائده ، 5 .