باب در بيان اينكه مؤمنان بر دو قسماند
104 . باب در بيان اينكه مؤمنان بر دو قسماند
2336 / 1 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از محمد بن سنان ، از نصير - يعنى ابوحاكم خثعمى - ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « مؤمن دو قسم است : يكى مؤمنى است كه تصديق كرده به عهد و پيمان خدا و آن را راست نموده و به شرطش وفا كرده ، و اين است قول خداى عز و جل :
« رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ »
« 1 » ؛ يعنى : از جملهء مؤمنان مردانى چندند كه راست گفتند آن چيزى را كه با خدا عهد و پيمان بستند بر آن چيز » . حضرت فرمود كه : « اين مؤمن ، آن است كه هولهاى دنيا و هولهاى آخرت به او نمىرسد ، و اين مؤمن ، از آنها است كه شفاعت مىكنند و كسى ايشان را شفاعت نكند ، و ديگر ، مؤمنى است كه مانند گياه و كِشتِ تر و تازه ، كه در بعضى از اوقات كج مىشود و در بعضى از اوقات راست مىايستد . پس اين مؤمن ، از آنها است كه اهوال دنيا و اهوال آخرت به او مىرسد ، و اين مؤمن ، از جملهء آنها است كه از براى ايشان شفاعت مىشود و خود شفاعت نمىكنند » .
2337 / 2 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از سهل بن زياد ، از محمد بن عبداللَّه ، از خالد قمّى ، از خضر بن عمرو ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت : شنيدم از آن حضرت كه مىفرمود : « مؤمن دو قسم است : يكى مؤمنى است كه از براى خدا وفا نموده به شروط خويش كه خدا آنها را بر او شرط فرموده ؛ پس اين مؤمن ، با پيغمبران و راستگويان و شهيدان و شايستگان باشد ، و اين گروه ، خوشرفيقانى هستند ، و اينك از آنها است كه شفاعت مىكنند و كسى ايشان را شفاعت نمىكند ، و اين مؤمن از كسانى است كه هولهاى دنيا و هولهاى آخرت به ايشان نمىرسد ، و ديگر ، مؤمنى است كه پايش او را مىلغزاند ؛ پس اين مؤمن مانند دستهاى از كشت و گياه تر و تازه است كه به هر وضع كه باد آن را ميل دهد و بگرداند ، ميل كند و بگردد ، و اينك از آنها است كه هولهاى دنيا و هولهاى آخرت به ايشان مىرسد ، و از براى ايشان شفاعت مىشود و عاقبت كارش به خير خواهد بود » .
2338 / 3 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد بن خالد ، از اسماعيل بن مهران ، از يونس بن يعقوب ، از ابومريم انصارى ، از امام محمد باقر عليه السلام كه
هامش
( 1 ) . احزاب ، 23 .