محتاج نباشد » .
2328 / 3 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از احمد بن محمد بن ابىنصر ، از حسين بن موسى ، از فضيل بن يسار ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود :
« هر كه خدا اين امر را به او شناسانيد ، پروا نمىكند كه بر سر كوهى باشد و از گياه زمين بخورد ، تا مرگ به نزد او آيد » .
2329 / 4 . على بن ابراهيم ، از محمد بن عيسى ، از يونس ، از كليب بن معاويه ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت : شنيدم از آن حضرت كه مىفرمود : « سزاوار نيست مؤمن را كه وحشت كند و برمد ، وپناه برد به سوى برادر خويش و كسى كه غير او باشد ، و مؤمن در دين خود عزيز است » .
2330 / 5 . از او ، از احمد بن محمد بن خالد ، از فضالة بن ايّوب ، از عمر بن ابان و سيف بن عميره ، از فضيل بن يسار روايت است كه گفت : بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم در وقت بيمارى كه حضرت به آن مبتلى شده بود ، و از او چيزى باقى نمانده بود ، مگر سر مباركش .
پس فرمود كه : « اى فضيل ! به درستى كه من بسيارى از اوقات مىگويم كه : باكى نيست بر مردى كه خدا اين امر را به او شناسانيده باشد ، اگر در سر كوهى باشد ، تا او را مرگ در رسد .
اى فضيل ، پسر يسار ! به درستى كه مردم راست و چپ را گرفتند و هر يك به راهى رفتند ، و ما و شيعيان ما هدايت شديم به راه راست . اى فضيل ، پسر يسار ! اگر مؤمن صبح كند و آنچه در ميان مشرق و مغرب است مال او باشد ، از برايش خير باشد ، و اگر صبح كند و اعضايش پارهپاره شده باشد ، از برايش خير باشد . اى فضيل ، پسر يسار ! به درستى كه خدا با مؤمن كارى نمىكند ، مگر آنچه از برايش خير است . اى فضيل ، پسر يسار ! اگر دنيا در نزد خدا با بال پشّهاى برابرى مىنمود ، از آن ، شربت آبى به دشمن خويش نمىداد . اى فضيل ، پسر يسار ! به درستى كه هر كه قصد و همّتش يكى باشد ، خدا آن قصد را از او كفايت مىكند ، و هر كه همّتش در هر وادى جولان زند ، خدا پروايى ندارد از آنكه او در هر وادى كه باشد ، هلاك گردد » .
2331 / 6 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از محمد بن سنان ، از ابنمسكان ، از منصور صيقل و معلّى بن خنيس روايت كرده است كه گفت : شنيديم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : خداى عز و جل فرمود : در هيچ چيز كه من فاعل و كنندهء
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 603
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٦٠٣