قبرها به زيارت يكديگر مىروند ، و اگر صاحب حاجتى از ايشان به ايشان پناه برد ، بر او رحم كنند ، و هرگز دلهاى ايشان مختلف نشود و هر چند كه خانهها ، ايشان را مختلف و پراكنده نموده باشد » . بعد از آن فرمود كه : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : منم شهر ؛ يعنى شهر علم و على عليه السلام درِ آن شهر است . و دروغ مىگويد آنكه گمان مىكند كه داخل شهر مىشود ، نه از راه در ، و دروغ مىگويد آنكه گمان مىكند كه مرا دوست مىدارد ، و على عليه السلام را دشمن مىدارد » .
2307 / 28 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد بن خالد ، از عثمان بن عيسى ، از سماعة بن مهران ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت : آن حضرت فرمود كه : « هر كه با مردم معامله كند و بر ايشان ستم نكند ، و ايشان را خبر دهد و به ايشان دروغ نگويد ، و به ايشان وعده كند و با ايشان خلف وعده ننمايد ، از آنها خواهد بود كه غيبت ايشان حرام است ، و مروّت و جوانمردى ايشان تمام ، و عدالت ايشان ظاهر ، و برادرى با ايشان واجب و لازم است » .
2308 / 29 . از او ، از ابنفضّال ، از عاصم بن حميد ، از ابوحمزهء ثمالى ، از عبداللَّه بن حسن ، از مادرش فاطمه ، دختر حضرت حسين بن على عليهما السلام ، روايت است كه گفت : رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : « سه خصلت است كه هر كه آن خصلتها در او باشد ، همه خصلتهاى ايمان را كامل و تمام گردانيده : يكى آنكه چون خشنود شود ، خشنوديش او را در چيزى كه باطل باشد داخل نكند ، و ديگر آنكه چون خشم كند ، خشمش او را از حق بيرون نبرد ، و سيم ، چون قدرت به هم رساند ، آنچه را كه از برايش روا نيست فرا نگيرد » .
2309 / 30 . از او ، از پدرش ، از عبداللَّه بن قاسم ، از ابوبصير ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود : « اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه : اهل دين را علامتى چند است كه به آنها شناخته مىشوند ، و آن علامات ، راستى در خبر است ، و اداى امانت ، و وفاى به عهد ، و پيمان و صلهء خويشان ، و رحمت بر ضعيفان ، و قلت مراقبهء زنان كه پُر پاپىِ [ / مواظب ] ايشان نشود ، [ يا فرمود كه : قلّت موافقت با زنان كه پر براى ايشان عمل نكند ، ] و بخشيدن آنچه نيكو باشد ، و خوشخلقى و وسعت خُلق ( يعنى حوصله ) ، و پيروى كردن علم و آنچه موجب تقرّب و نزديك گردانيدن باشد به سوى خداى عز و جل ، نزديك گردانيدنى به غايت ، و طوبى براى ايشان است ، و نيكويى بازگشت . و طوبى ، درختى است در بهشت كه اصل آن در خانهء محمد صلى الله عليه و آله است ، و هيچ مؤمنى نيست ، مگر آنكه در خانهاش شاخى از آن درخت خواهد بود ، و
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 589
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٥٨٩