به او رسيده ، و اندوه او را ببرد و او را بر برآوردن حاجتش يارى كند ، خداى عز و جل به سبب آن از برايش هفتاد و دو رحمت واجب گرداند ، و از جملهء هفتاد و دو رحمت ، يك رحمت را از برايش تعجيل ذخيره فرمايد و در دنيا قرار دهد كه امر زندگانى او را به آن اصلاح كند ، و هفتاد و يك رحمت را از برايش ذخيره فرمايد از براى فزع و هولى چند كه در روز قيامت باشد » .
2170 / 2 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از نوفلى ، از سكونى ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : هر كه مؤمنى را اعانت كند ، خداى عز و جل هفتاد و سه اندوه را از او ببرد ، يكى را در دنيا و هفتاد و دو اندوه را در نزد اندوه بزرگ . و فرمود : در وقتى كه همهء مردمان به خود مشغول باشند » ( يعنى در روز قيامت كه هيچكس به ديگرى نتواند پرداخت ) .
2171 / 3 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابنابىعمير ، از حسين بن نعيم ، از مسمع - يعنى ابوسيّار - روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « هر كه اندوهى را از مؤمنى ببرد ، خدا اندوههاى آخرت را از او ببرد ، و از قبر خويش بيرون آيد در حالى كه دلش آرميده و ساكن باشد و از جا به درنيايد . و هر كه مؤمنى را از گرسنگى طعام دهد ، خدا او را از ميوههاى بهشت بخوراند . و هر كه مؤمنى را شربت آبى دهد ، خدا او را از شراب سر به مُهر بهشت آب دهد » .
2172 / 4 . حسين بن محمد ، از معلّى بن محمد ، از حسن بن على وَشّاء ، از حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هر كه اندوه مؤمنى را بر طرف كند ، خداى عز و جل اندوه را از دل او ببرد و آن را گشاده گرداند در روز قيامت » .
2173 / 5 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از حسن بن محبوب ، از جميل بن صالح ، از ذريح روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « مؤمنى كه اندوه مؤمنى را ببرد و او پريشان باشد ، خدا حوائج او را در دنيا و آخرت از برايش آسان گرداند » .
و فرمود كه : « هر كه بر مؤمن عورتى را بپوشاند كه از آن مىترسد ، خدا هفتاد عورت از عورتهاى دنيا و آخرت را بر او بپوشاند » « 1 » .
هامش
( 1 ) . و عورت هر چيزى است كه موضع ستر باشد و هر چه از آن شرم شود . ( مترجم )