2155 / 12 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابنابىعمير ، از ابوعلى صاحب شعير ، از محمد بن قيس ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « خداى عز و جل به سوى موسى وحى فرمود كه : به درستى كه از جملهء بندگان من كسى است كه به ثوابى به سوى من تقرّب مىجويد و به سبب آن او را در بهشت حاكم مىگردانم . موسى عليه السلام عرض كرد كه :
اى پروردگار من ! آن ثواب چيست ؟ فرمود كه : با برادر مؤمن خود در قضاى حاجت او راه مىرود ؛ خواه آن حاجت روا شود ، و خواه روا نشود » .
2156 / 13 . حسين بن محمد ، از معلىّ بن محمد ، از احمد بن محمد بن عبداللَّه ، از على بن جعفر روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام موسىكاظم عليه السلام كه مىفرمود : « هر كه برادر مؤمنش به نزد او آيد در پى حاجتى ، جز اين نيست كه آن حاجت رحمتى است از جانب خداى - تبارك و تعالى - كه آن را به جانب او رانده ؛ پس اگر آن را قبول كند ، البتّه آن را به دوستى ما پيوند نموده و آن به دوستى خدا پيوند شده . و اگر او را ردّ كند از حاجتى كه دارد با آنكه بر روا كردن آن قدرت داشته باشد ، خدا مارى را از آتش بر او مسلّط گرداند كه او را بگزد در قبرش تا روز قيامت ؛ خواه آمرزيده شود ، و خواه معذّب باشد ؛ پس اگر طالب حاجت او را معذور دارد و عذر او را بپذيرد ، حالش بدتر خواهد بود » .
2157 / 14 . محمد بن يحيى ، از محمد بن حسين ، از محمد بن اسماعيل بن بزيع ، از صالح بن عقبه ، از عبداللَّه بن محمد جعفى ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « به درستى كه بر مؤمن حاجتى از براى برادر مؤمنش وارد مىشود و در نزد او چارهاى نيست و نمىتواند كه آن را روا كند ، ليكن دلش قصد آن مىكند و مىخواهد كه اگر بتواند آن را روا كند ؛ پس خداى - تبارك و تعالى - او را داخل بهشت مىگرداند به سبب آن قصدى كه كرده است » .
باب در بيان سعى در حاجت مؤمن
84 . باب در بيان سعى در حاجت مؤمن « 1 »
2158 / 1 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از على بن حكم ، از محمد بن مروان ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت : حضرت فرمود : « رفتن مردى در حاجت برادر مؤمنش باعث اين مىشود كه ده حسنه از برايش نوشته شود و ده گناه از او
هامش
( 1 ) . و سعى - به فتح سين و سكون عين - ، كوشيدن است و دويدن و شتافتن و كارى كردن . ( مترجم )