او شريك نمىگردانيم » .
2146 / 3 . از او ، از محمد بن زياد ، از حكم بن ايمن ، از صدقهء احدب ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود : « قضاى حاجت مؤمن از آزاد كردن هزار بنده بهتر است ، و بهتر است از سواران هزار اسب كه در راه خدا جهاد كنند » « 1 » .
على بن ابراهيم ، از پدرش ، از محمد بن زياد مثل اين دو حديث را روايت كرده است .
2147 / 4 . على ، از پدرش ، از محمد بن زياد ، از صندل ، از ابوالصّبّاح كنانى روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه : « هر آينه قضاى حاجت مرد مؤمنى دوستتر است در نزد خدا از بيست حجّ ، كه هر حجى صاحبش صد هزار ( دينار يا درم ) در آن خرج كند » .
2148 / 5 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد بن خالد ، از پدرش ، از هارون بن جهم ، از اسماعيل بن عمّار صيرفى كه گفت : به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه : فداى تو گردم ! آيا مؤمن رحمت است بر مؤمن ؟ فرمود : « آرى » . عرض كردم كه : اين امر چگونه و به چه كيفيّت است ؟ فرمود كه : « هر مؤمنى كه در باب حاجتى به نزد برادرش آيد ، جز اين نيست كه آن رحمتى است از جانب خدا كه آن را به جانب او رانده و از برايش آن حاجت را سبب ساخته ؛ پس اگر حاجتش را روا كند و كارش را فيصل دهد ، آن رحمت را به واسطهء قبول كردن آن قبول كرده . و اگر او را رد كند از حاجتى كه دارد با آنكه توانايى داشته باشد ، جز اين نيست كه از خود ردّ كرده رحمتى را كه از جانب خداى - تعالى - است ، كه آن جناب آن رحمت را به سوى او رانده و آن را از برايش سبب ساخته . و خداى عز و جل آن رحمت را ذخيره فرمايد تا روز قيامت ، تا آنكه كسى كه از حاجت خويش رد شده و از برايش روا نشده ، در آن رحمت حاكم باشد . اگر خواهد ، آن را به سوى خود برگرداند و اگر خواهد ، به سوى غير خود صرف نمايد . اى اسماعيل ! پس هرگاه روز قيامت شود و او حاكم باشد در رحمت خداى عز و جل كه از برايش ظاهر و هويدا شده است ، به سوى كه پندارى كه آن را صرف خواهد كرد ؟ » عرض كردم كه : گمان ندارم كه آن را از خود صرف كند . فرمود كه :
« گمان ندارى ، و ليكن يقين بدان ؛ زيرا كه آن رحمت را از خود صرف نمىكند و به
هامش
( 1 ) . يعنى پرداختن هزينه هزار سوار .