2132 / 5 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابنمحبوب ، از عبداللَّه بن سنان ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « خداى عز و جل به سوى داود عليه السلام وحى فرمود كه :
بندهاى از بندگان من با ثوابى به نزد من مىآيد و به سبب آن بهشت خويش را از برايش مباح مىگردانم . داود عليه السلام عرض كرد كه : اى پروردگار من ! آن ثواب چيست ؟ فرمود كه : شادى را بر بندهء مؤمن من داخل مىكند ، و اگرچه به يك دانه خرما باشد . داود عرض كرد كه :
اى پروردگار من ! سزاوار است از براى كسى كه تو را شناسد ، كه اميد خويش را از تو نبرد و به تو اميدوار باشد » .
2133 / 6 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد بن خالد ، از پدرش ، از خلف بن حمّاد ، از مفضّل بن عمر ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « يكى از شما چنين نپندارد ، چون شادى را بر مؤمنى داخل مىكند ، آنكه شادى را بر آن مؤمن تنها داخل گردانيده ؛ بلكه به خدا سوگند كه شادى را بر ما اهل بيت داخل گردانيده ؛ بلكه به خدا سوگند كه آن سرور را بر رسول خدا صلى الله عليه و آله داخل گردانيده است » .
2134 / 7 . على بن ابراهيم روايت كرده است ، از پدرش و محمد بن اسماعيل ، از فضل بن شاذان و هر دو ، از ابنابىعمير ، از ابراهيم بن عبدالحميد ، از ابوالجارود ، از امام محمد باقر عليه السلام كه گفت : از آن حضرت شنيدم كه مىفرمود : « به درستى كه دوستترين اعمال به سوى خداى عز و جل ، ادخال سرور است بر مؤمن ؛ خواه آن سرور سير كردن مسلمانى باشد ، و خواه دادن قرضى كه او دارد » .
2135 / 8 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از حسن بن محبوب ، از سدير صيرفى روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام در حديث طويلى فرمود كه : « چون خدا مؤمن را از قبرش برانگيزد ، مثال و صورتى با او بيرون آيد كه در پيش روى او برود . و در هر زمان كه آن مؤمن هولى از هولهاى روز قيامت را ببيند ، آن مثال به او مىگويد كه : مترس و اندوهناك مباش ، و مژده باد تو را به شادى و كرامت از جانب خداى عز و جل ، تا در نزد خداى عز و جل بايستد و به موقف حساب درآيد ؛ پس خدا با او حساب كند ، حسابى آسان ، و امر فرمايد كه او را به سوى بهشت برند ؛ پس برود و آن مثال در پيش روى او باشد ؛ پس مؤمن به آن مثال مىگويد كه : خدا تو را رحمت كند ! خوب كسى هستى كه با من از قبرم بيرون آمدى ، و پيوسته مرا به سرور و كرامت از جانب خدا بشارت مىدادى ، تا آنكه آن را ديدم . بعد از آن
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 479
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٧٩