خلوت كنند ، خدا را ياد مىكنند . و به درستى كه ياد ما از جملهء ياد خدا است ، و ياد دشمنان ما ياد شيطان است » . و بنابر بعضى از نسخ كافى : « به درستى كه ما چون ياد شويم خدا ياد مىشود ، و هرگاه دشمنان ما ياد شوند شيطان ياد مىشود » .
2122 / 2 . محمد بن يحيى ، از محمد بن حسين ، از محمد بن اسماعيل بن بزيع ، از صالح بن عقبه ، از يزيد بن عبدالملك ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود :
« يكديگر را زيارت كنيد ؛ زيرا كه در زيارتِ شما زنده گردانيدن دلهاى شما ، و ياد كردن احاديث ما است ، و احاديث ما باعث مهربانى شما است با يكديگر ؛ پس اگر آنها را فرا گيريد و عمل كنيد ، راه راست و نجات يابيد ، و اگر آنها را وا گذاريد ، گمراه شويد و هلاك گرديد ؛ پس آنها را فرا گيريد ، و من به نجات يافتن شما كفيل و ضامنم » .
2123 / 3 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از سهل بن زياد ، از وشّاء ، از منصور بن يونس ، از عبّاد بن كثير كه گفت : به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه : من به يكى از قاضيان گذشتم كه حكم مىكرد و مىگفت : اين مجلسى است كه هيچ همنشينى به واسطهء آن بدبخت نمىشود . راوى مىگويد كه : حضرت صادق عليه السلام فرمود : « بسيار دور است آنچه گفته ، و مقعدهاى ايشان گودال را غلط كرده است » ( يعنى سخن ايشان از موضع خود تجاوز كرده و سوراخ دعا را گم كردهاند ) . « 1 »
تتمّهء حديث آنكه حضرت فرمود : « به درستى كه خدا را فرشتگانى چندند كه در زمين مىگردند ، غير از كرامالكاتبين كه حافظان اعمالاند ؛ پس چون به گروهى بگذرند كه محمد و آلمحمد را ياد مىكند ، مىگويند كه : بدانيد و آگاه باشيد ! ( يا بايستيد ) كه به حاجت خود رسيديد ؛ پس مىنشينند و دانشمند مىشوند ، و چون برخاستند ، بيماران ايشان را عيادت مىكنند ، و در جنازههاى مردگان ايشان حاضر مىشوند ، و غائب ايشان را جستجو و يادآورى مىنمايند ؛ پس اين مجلس ، مجلسى است كه هيچ همنشينى به واسطهء آن
هامش
( 1 ) . در اين كلام ، تعبير شده از دهان ايشان به مقعد ، و از آنچه از آن بيرون مىآيد ، به آنچه از اين بيرون مىآيد ، به علاقهء مشابهت در قباحت و پليدى و قذارت . و در مستقصىالأمثال زمخشرى مذكور است كه : أَخْطَأَتْ اسْتُكَ الْحُفْرَةَ ؛ يعنى : مقعدت گودال را غلط كرده است . و گفته است كه اين مثلى است كه زده مىشود از براى كسى كه به موضع حاجت نرسيده و آن را درست نيافته است ؛ پس آنچه حضرت فرموده است كه : أَخْطَأَتْ أَسْتاهُهُمْ الْحُفْرَةَ ، به آن معنى كه مذكور شد ، مضمون اين مثل است كه در آن به جهت غرضى كه معلوم است تغييرى واقع شده است ، و ليكن مقصود از آن ، همان مقصود از مثل است . ( مترجم )