خداى عز و جل به پيغمبر خود صلى الله عليه و آله فرموده كه : و
« فَلا تُعْجِبْكَ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ »
« 1 » ( و در قرآن ( فَلا ) با فاء است ، و در موضعى كه با واو است ،
( وَ أَوْلادُهُمْ )
، بدون لا است ) يعنى : « پس بايد كه متعجّب نسازد تو را و به شگفت نياورد مالهاى ايشان - يعنى منافقان - ، و نه فرزندان ايشان » . و فرمود كه :
« وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا »
« 2 » ؛ يعنى :
« و باز مگشا نظر هر دو چشم خود را به سوى آنچه بهرهمند گردانيديم به آن صنفها را از ايشان ، در حالى كه به جهت و آرايش زندگى دنيا است » . و حضرت فرمود : « پس اگر به جهت اين ، چيزى در دلت داخل شود ، زندگى رسول خدا صلى الله عليه و آله را به ياد آور ، كه قوت آن حضرت غير از نان جو چيزى نبود ، و حلوا و شيرينى آن حضرت منحصر بود در خرما ، و هيزمش نبود ، مگر شاخ درخت خرماى خشكيده ، چون آن را مىيافت و از برايش دست به هم مىداد ، و اگر نمىيافت ، آن هم نبود » .
1921 / 2 . حسين بن محمد بن عامر روايت كرده است ، از معلىّ بن محمد و على بن محمد ، از صالح بن ابىحمّاد و هر دو ، از وشّاء ، از احمد بن عائذ ، از ابوخديجه سالم بن مكرّم ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : هر كه از ما سؤال كند ، به او عطا مىكنيم ، و هر كه بىنيازى جُويد ، خدا او را بىنياز گرداند » .
1922 / 3 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از حسن بن محبوب ، از هيثم بن واقد ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هر كه به اندك از اسباب زندگانى از خدا خشنود باشد ، خدا به اندك از عمل خير از او راضى شود » .
1923 / 4 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن ابىعبداللَّه ، از پدرش ، از عبداللَّه بن قاسم ، از عمرو بن ابىالمقدام ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « در تورات نوشته است كه : اى فرزند آدم ! به هر وضع و كيفيّتى كه خواهى باش ، چنان كه مىكنى ، جزا داده مىشوى . هر كه به كمى از روزى راضى باشد از خدا ، خدا اندكى از عمل را از او بپذيرد ، و هر كه به كمى از حلال راضى باشد ، مؤنتش [ / هزينهاش ] سبك گردد ، و طلب كردن روزيش پاك و پاكيزه باشد ، يا كسبش بركت به هم رساند ، و از حدّ نافرمانى خدا بيرون رود » .
1924 / 5 . على بن ابراهيم ، از محمد بن عيسى ، از محمد بن عرفه ، از ابوالحسن حضرت
هامش
( 1 ) . توبه ، 55 .
( 2 ) . طه ، 131 .