بنى ضمره بود .
جعفر با نجاشى گفت كه : اى پادشاه ! پس مرا چه مىشود كه تو را مىبينم كه بر روى خاك نشستهاى و اين جامههاى كهنه را پوشيدهاى ؟ گفت : اى جعفر ! به درستى كه ما در آنچه خدا بر حضرت عيسى عليه السلام فرو فرستاده مىيابيم كه : از جملهء حقِّ خدا بر بندگان خويش آن است كه در نزد نعمتى كه از براى ايشان تازه پديد مىآورد ، از براى آن جناب فروتنى را اظهار كنند .
و چون خداى عز و جل از براى من اين نعمت را به محمد صلى الله عليه و آله احداث فرمود ، اين تواضع را از براى خدا احداث نمودم ؛ پس در هنگامى كه اين خبر به حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله رسيد ، به اصحاب خويش فرمود : به درستى كه صدقه مال صاحب خود را مىافزايد و بيش از پيش مىكند ؛ پس تصدّق كنيد تا خدا شما را رحم كند . و به درستى كه تواضع ، رفعتِ صاحبش را زياد مىگرداند ؛ پس تواضع كنيد تا خدا شما را بلند گرداند . و عفو ، عزّتِ صاحب خود را زياد مىسازد ؛ پس عفو كنيد تا خدا شما را عزيز سازد » .
1864 / 2 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابنابىعمير ، از معاوية بن عمّار ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت : شنيدم از آن حضرت كه مىفرمود : « به درستى كه در آسمان دو فرشتهاند كه بر بندگان گماشتهاند ؛ پس هر كه از براى خدا تواضع كند ، او را بلند گردانند و هر كه تكبّر كند ، او را پست كنند » .
1865 / 3 . ابنابىعمير ، از عبدالرحمان بن حجّاج ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله در شبانگاه روز پنجشنبه در مسجد قبا روزه گشود و فرمود :
آيا هيچ آشاميدنى هست كه بياشامم ؟ اوس بن خولى انصارى قدح بزرگى از دوغ كه با عسل به هم آميخته بود به نزد آن حضرت آورد . و چون قدح را بر دهان مبارك گذاشت ، آن را دور ساخت . بعد از آن فرمود : و آشاميدنى كه به يكى از آنها از ديگرى كه با آن است ، اكتفا توان نمود ، من آن را نمىآشامم ، و آن را بر كسى حرام نمىگردانم ، و ليكن از براى خدا تواضع مىكنم ؛ زيرا كه هر كه از براى خدا تواضع كند ، خدا او را بلند گرداند ، و هر كه تكبّر نمايد ، خدا او را پست سازد ، و هر كه در معيشت خويش ميانهروى پيش گيرد بىاسراف و تنگگيرى ، خدا او را روزى دهد ، و هر كه اسراف كند ، خدا او را محروم گرداند ، و هر كه مرگ را بسيار ياد كند ، خدا او را دوست دارد » .
1866 / 4 . حسين بن محمد ، از معلىّ بن محمد ، از حسن بن على وشّاء ، از داود حمّار ، از
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 319
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٣١٩