از هوا و هوس باز داشته است » .
1652 / 2 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از حمّاد بن عيسى ، از ابراهيم بن عمر يمانى ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هر چشمى در روزِ قيامت گريان است ، مگر سه چشم ؛ چشمى كه در راهِ خدا بيدار خوابى كشيده باشد ، و چشمى كه از ترس خدا اشك باريده باشد ، و چشمى كه از محرّماتِ خدا پوشيده باشد » .
1653 / 3 . على ، از محمد بن عيسى ، از يونس ، از آنكه او را ذكر كرده ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « در آنچه خداى عز و جل به آن با موسى راز گفت ، اين بود كه فرمود : اى موسى ! تقرّب جويندگانِ به سوى من به چيزى تقرّب نجستهاند كه مانند پارسايى از محرّمات من باشد ، و به درستى كه من بهشتهاى عدن را از براى ايشان مباح گردانم ، و كسى را با ايشان شريك نگردانم » .
1654 / 4 . على ، از پدرش ، از ابنابىعمير ، از هشام بن سالم ، از ابوعبيده ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « از جملهء سختترينِ آنچه خدا بر خلق خود واجب گردانيده است ، كه خدا را بسيار ياد كنند » . بعد از آن فرمود كه : « مقصودِ من از يادِ خدا « سُبْحانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُلِلَّهِ وَ لا الهَ الّااللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ » نيست ، و هر چند كه اين قول از جملهء ياد خدا باشد ، و ليكن مراد از آن ، ياد كردن خدا است در نزدِ آنچه حلال و حرام گردانيده ، پس اگر طاعت باشد ، به آن عمل كند ، و اگر معصيت باشد ، آن را وا گذارد » .
1655 / 5 . ابنابىعمير ، از هشام بن سالم ، از سليمان بن خالد روايت كرده است كه گفت :
امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل :
« وَ قَدِمْنا إِلى ما عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْناهُ هَباءً مَنْثُوراً »
« 1 » ؛ يعنى : « و قصد كرديم به سوى آنچه كردند ، از كردارى كه در صورت ، نيكو نمايد ( چون صلهء رحم و ميهماندارى و اطعام گرسنگان و اكرام يتيمان و فريادرسى مظلومان و مانند آن ) . پس گردانيديم آن را ذرّه يا غبار پراكنده يا خاكسترِ بر باد داده ، كه ثوابى بر آن مترتّب نشود » . حضرت فرمود : « به خدا سوگند كه عملهاى ايشان از جامههاى مصرى سفيدتر بود ، و ليكن چنان بودند كه هرگاه حرامى از براى ايشان رو مىداد ، آن را ترك نمىكردند » .
هامش
( 1 ) . فرقان ، 23 .