1637 / 10 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از على بن ابىزيد ، از پدرش روايت كرده است كه گفت : در نزد امام جعفر صادق عليه السلام بودم كه عيسى بن عبداللَّه قمى داخل شد ؛ پس حضرت به او فرمود : « مرحبا ، خوش آمدى ! » و او را نزديك به خود نشانيد . بعد از آن فرمود كه : « اى عيسى بن عبداللَّه ! از ما نيست و كرامتى ندارد ، هر كه در شهرى باشد كه صد هزار كس يا زيادتر در آن باشند ، و در آن شهر يك كس از او پارساتر باشد » .
1638 / 11 . از او ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از ابنفضّال ، از على بن عقبه ، از ابوكهمس ، از عمرو بن سعيد بن هلال روايت است كه گفت : به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه : مرا وصيّت كن و بفرما كه مرا چه كار بايد كرد ؟ فرمود : « تو را وصيّت مىكنم به پرهيز كردن از خدا و ترسيدن از عذاب او ، و به پارسايى كردن و كوشش كردن در طاعت . و بدان كه كوششى كه هيچ پارسايى در آن نباشد ، نفع نمىبخشد » .
1639 / 12 . از او ، از احمد بن محمد ، از على بن حكم ، از سيف بن عميره ، از ابوالصّبّاح كنانى ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « ما را يارى كنيد به پارسايى ؛ زيرا كه هر كه خداى عز و جل را ملاقات كند از شما با پارسايى ، او را فرجى خواهد بود در نزد خداى عز و جل . به درستى كه خداى عز و جل مىفرمايد :
« وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً »
« 1 » . « 2 » و سخن در آيه ، در بابِ مولدِ پيغمبر صلى الله عليه و آله گذشت . و حضرت فرمود : « پس از ما است پيغمبر ، و از ما است صدّيق و شهيدان و صالحان » .
1640 / 13 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابنمحبوب ، از ابن رئاب ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « ما مردى را مؤمن نمىشماريم ، تا آنكه همهء آنچه را كه به آن امر كردهايم ، پيرو و خواهان باشد . بدانيد و آگاه باشيد ! كه از جملهء پيروى كردن فرمان ما و اراده داشتن آن ، پارسايى است . پس به آن آراسته شويد ، تا خدا شما را رحمت كند ، و به آن بر جگر دشمنان ما زنيد ، كه جگر ايشان بسوزد ، ( و بنا بر بعضى از نُسخِ كافى « 3 » ، به آن با ايشان مكر كنيد ) تا خدا شما را از خاك بردارد و بلند گرداند » .
هامش
( 1 ) . نساء ، 69 .
( 2 ) . و مطيعان خدا و پيامبرش ، با كسانى اند كه خدا به آنان نعمت داده است ، يعنى پيغمبران ، صدّيقان ، شهيدان و صالحان و چه همراهان نيكويى !
( 3 ) . در برخى نسخ به جاى « كبدوا » « كيدوا » است .