27 . باب در بيان حقيقت ايمان و يقين
1551 / 1 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد بن خالد ، از محمد بن اسماعيل بن بزيع ، از محمد بن عذافر ، از پدرش ، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود : « در بين اينكه رسول خدا صلى الله عليه و آله در بعضى ازسفرهاى خويش تشريف داشت ، ناگاه جمعى از سواران آن حضرت را ملاقات كردند و گفتند كه : السَّلامُ عَلَيْكَ يا رَسُولَ اللَّهِ ؛ يعنى « سلام خدا يا سلام ما يا همهء سلامها بر تو باد ، اى فرستادهء خدا ! كه خدا تو را پيغمبرى به سوى خلايق فرستاده » . حضرت فرمود : شما كيستيد ؟ و چه صفت داريد ؟ عرض كردند : ما مؤمنانيم ، يا رسول اللَّه ! فرمود : حقيقت و دليل ايمان شما چيست ؟ عرض كردند : راضى بودن به قضاى خدا ، و تفويض كردن امور خويش به خدا ، و تسليم كردن و گردن نهادن از براى امر خدا . رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : ايشان دانايانى چندند ، حكيمان كه نزديك است كه به جهت حكمت ، پيغمبران باشند و به درجهء ايشان رسند ؛ پس اگر راستگويانيد ، آنچه را كه در آن ساكن نمىشويد مسازيد ، و آنچه را كه نمىخوريد جمع مكنيد . « وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ » « 1 » . و ترجمهء آن در نظير اين حديث گذشت . 1552 / 2 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى و على بن ابراهيم ، از پدرش هر دو روايت كردهاند ، از ابنمحبوب ، از ابومحمد وابشى و ابراهيم بن مهزم ، از اسحاق بن عمّاد كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله نماز صبح را با