كن از آنچه در دست تو است ؛ زيرا كه تو را در آن حقّى نيست » . حضرت فرمود كه : « پس آن حضرت رفت و ديگر كسى او را نديد » .
1401 / 14 . ابوعلى اشعرى ، از حسن بن عبيداللَّه ، از حسن بن موسى خشّاب ، از على بن سماعه ، از على بن حسن بن رباط ، از ابن اذينه ، از زراره روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مىفرمود : « دوازده امام از فرزندان محمد ، همهء ايشان محدّثاند ( كه فرشتهاى ايشان را خبر مىدهد ) . و همه از فرزندان محمد رسول خدا صلى الله عليه و آله و فرزندان على بن ابىطالب عليه السلام اند . پس رسول خدا صلى الله عليه و آله و على عليه السلام هر دو پدران ايشانند » .
1402 / 15 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عُمير ، از سعيد بن غزوان ، از ابو بصير ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « نُه كس امام مىباشند بعد از حضرت حسين بن على عليه السلام و نُهم ايشان قائم ايشان است » .
1403 / 16 . حسين بن محمد ، از معلّى بن محمد ، از وشّاء ، از ابان ، از زراره روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مىفرمود : « ماييم دوازده امامى كه حسن و حسين از ايشانند . بعد از آن امامان از فرزندان امام حسيناند عليهم السلام » .
1404 / 17 . محمد بن يحيى ، از محمد بن احمد ، از محمد بن حسين ، از ابوسعيد عصفرى ، از عمرو بن ثابت ، از ابوالجارود ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : من و دوازده كس از فرزندان من و تو يا على ، زرّ مىبينم ( و زرّ به فتح راء و تشديد زاى ، جمع رِزّه است و آن حلقهاى است كه قفل در آن مىكنند و حضرت آن را تفسير فرموده و مىفرمايد : ) يعنى : ميخهاى زمين و كوههاى آنيم و خدا به ما زمين را ميخدوز كرده و محكم نموده تا آنكه با اهل خود در آب فرو نرود ( يا خود ايشان را فرود نبرد ) پس چون دوازده نفر از فرزندان من بروند ، زمين با اهلش فرو روند ( يا آنكه زمين اهل خود را فرو برد ) و خدا ايشان را مهلت ندهد » .
1405 / 18 . و به همين اسناد ، از ابو سعيد روايت است و آن را مرفوع ساخته از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : از فرزندان من دوازده گواه و رئيساند كه همه نجيب و محدّث و مفهّماند كه فرشته به ايشان خبر مىدهد و خدا به ايشان مىفهماند و آخر ايشان كسى است كه به حقّ قيام مىنمايد و زمين را پر مىكند از عدل و داد ؛ چنانچه پر شده
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 813
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٨١٣