بلندتر از آن حضرت حرف مزنيد ) . و به جان خودم سوگند كه تو براى پدرت و فاروق او ( يعنى : عمر ) نزد گوش رسول خدا صلى الله عليه و آله كلنگها زدى و خداى عزّوجلّ فرموده كه :
« إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْواتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ أُولئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوى »
« 1 » ، يعنى : « به درستى كه آنان كه فرو مىخوابانند و نرم مىسازند آوازهاى خود را ( كه آهسته سخن مىگويند ) در نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله ( كه محمد است ) آن گروه آنانند كه خدا امتحان فرموده و نيك آزموده دلهاى ايشان را براى پرهيزكارى » . و به جان خودم سوگند ، كه هر آينه پدرت و فاروق او ، به رسول خدا آزار رسانيدند ، به سبب نزديكى خويش به آن حضرت ، و رعايت نكردند از حقّش ، آنچه خدا ايشان را به آن امر فرموده بود بر زبان رسول خدا صلى الله عليه و آله .
و به درستى كه خدا حرام گردانيده از مؤمنان و نسبت به ايشان ، در حالى كه مرده باشند ، آنچه را كه حرام گردانيده نسبت به ايشان در هنگامى كه زنده باشند . و به خدا سوگند اى عائشه كه ، اگر آنچه تو آن را ناخوش دارى از دفن حسن در نزد پدرش صلى الله عليه و آله ، در ميان ما و خدا روا مىبود ، هر آينه مىدانستى كه به زودى دفن مىشد ؛ و هر چند كه بينى تو بر خاك ماليده مىشد » .
و حضرت باقر عليه السلام فرمود كه : « پس محمد بن حنفيّه به سخن در آمد و گفت : اى عائشه ، يك روز بر استر سوار مىشوى ، و روزى بر شتر ، پس ضبط خود نمىكنى و در زمين قرار ندارى ، و به يك جا آرام نمىگيرى به جهت دشمنى كه با بنىهاشم دارى » .
حضرت فرمود كه : « پس عائشه ، رو به محمد آورد و گفت : اى پسر حنفيّه ، اينها منسوباند به فاطمه كه سخن مىگويند ، پس سخن تو چيست ؟ امام حسين عليه السلام به او فرمود كه : چرا محمد را از فاطمىها دور مىكنى ؟ پس به خدا سوگند ، كه از سه فاطمه متولّد شده :
فاطمه بنت عمران بن عائذ بن عمرو بن مخزوم ، و فاطمه بنت اسد بن هاشم ، و فاطمه بنت زائدة بن أصمّ بن رواحة بن حجر بن عبد معيص بن عامر .
عائشه ، به حضرت امام حسين عليه السلام گفت كه : پسر خود را دور كنيد و او را ببريد ، كه شما گروهى هستيد شديد الخصومت و حريص بر لجاجت » .
و حضرت فرمود كه : « بعد از آن ، امام حسين عليه السلام رفت به جانب قبر مادر بزرگوار خويش ،
هامش
( 1 ) . حجرات ، 3 .