شَهْراً حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى والِدَيَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي »
« 1 » ، يعنى : تا وقتى كه رسيد آن آدمى به نهايت قوّت و استحكام عقل خود و رسيد به چهل سالگى ، گفت كه : پروردگارا ، الهام كن مرا كه شكر گويم نعمت تو را كه انعام كردهاى بر من و بر پدر و مادر من ، و ديگر آنكه عمل كنم عملى كه شايسته باشد كه بپسندى تو آن را و از آن خشنود شوى ، و به صلاح آور براى من و آن را جارى گردان در فرزندان من » و حضرت فرمود : « اگر نه اين بود كه آن حضرت گفت كه :
به صلاح آور براى من در فرزندان من ، هر آينه همهء فرزندان آن حضرت ، امام بودند .
و حضرت امام حسين عليه السلام ، از پستان فاطمه عليها السلام و زنى ديگر شير نخورد ، و امر چنان بود كه او را به نزد حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله مىآوردند ، پس انگشت بزرگ خود را در دهانش مىگذاشت و از آن انگشت مىمكيد ، آنچه را كه دو روز و سه روز او را كفايت مىكرد ، و در آن مدّت ، احتياج به شير نداشت ، پس گوشت امام حسين عليه السلام از گوشت رسول خدا صلى الله عليه و آله و خون آن حضرت روييده ، و هيچ فرزندى شش ماهه متولّد نشد ، مگر عيسى بن مريم و حسين بن على عليهما السلام » .
و در روايت ديگر از حضرت امام رضا عليه السلام چنين است كه : « پيغمبر صلى الله عليه و آله عادتش اين بود كه امام حسين عليه السلام را به نزد او مىآوردند ، پس زبان خويش را چون لقمه در دهانش مىگذاشت و امام حسين آن را مىمكيد و به همان اكتفا مىكرد و از هيچ زنى شير نخورد » .
1264 / 5 . على بن محمد روايت كرده و آن را مرفوع ساخته از امام جعفر صادق عليه السلام در قول خداى عزّوجلّ :
« فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ * فَقالَ إِنِّي سَقِيمٌ »
« 2 » ، يعنى : « پس ابراهيم نگاه كرد نگاه كردنى در ستارگان ، پس گفت : به درستى كه من بيمارم » و حضرت فرمود كه : « ابراهيم حساب نمود ، پس ديد آنچه را كه به امام حسين عليه السلام فرود مىآمد ، پس گفت كه : من بيمارم از براى آنچه به امام حسين عليه السلام فرود خواهد آمد » .
1265 / 6 . احمد بن محمد ، از محمد بن حسن ، از محمد بن عيسى بن عبيد ، از على بن اسباط ، از سيف بن عَميره ، از محمد بن حُمران روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه : « چون از امر حضرت امام حسين عليه السلام شد آنچه شد ، فرشتگان به سوى
هامش
( 1 ) . احقاف ، 15 .
( 2 ) . صافات ، 88 - 89 .