« بيرون رو از اين دهى كه اهل آن ستمكارند كه تو را در مكّه بعد از ابوطالب يار و ياورى نيست » ، و آن حضرت عليه السلام [ را ] ، به هجرت به سوى مدينه امر فرمود .
1192 / 1 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از ابن فضّال ، از عبداللَّه بن محمد - پسر برادر حمّاد كاتب - از حسين بن عبداللَّه روايت كرده است كه گفت : به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه : رسول خدا ، سيّد و مهتر فرزندان آدم بود ؟ فرمود : « به خدا سوگند ، كه آن حضرت ، مهتر هر كسى بود كه خدا او را آفريد ، و خدا ، خلقى را نيافريد كه از محمد بهتر باشد » .
1193 / 2 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از حَجّال ، از حمّاد ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه ذكر رسول خدا صلى الله عليه و آله در ميان آمد ، آن حضرت فرمود كه :
« امير المؤمنين عليه السلام فرمود : خدا ، بندهاى را نيافريد كه از محمد صلى الله عليه و آله بهتر باشد » .
1194 / 3 . احمد بن ادريس ، از حسين بن عبيداللَّه ، از محمد بن عيسى و محمد بن عبداللَّه ، از على بن حديد ، از مُرازم ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود :
« خداى تبارك و تعالى فرمود كه : يا محمد ، من تو را و على را آفريدم ، در حالى كه نور و روحى بوديد بى تن ، پيش از آنكه آسمانها و زمين و عرش و درياى خود را بيافرينم . پس هميشه مرا تهليل و تمجيد مىنمودى ( يعنى : به يگانگى و بزرگى ياد مىكردى . و احتمال دارد كه معنى اين باشد كه : آن روح - يعنى : روح تو و على - مرا تهليل و تمجيد مىنمود ) .
بعد از آن ، روحهاى شما را جمع كردم و آن دو روح را يك روح گردانيدم . پس آن روح ، مرا به بزرگى و پاكى و يگانگى ياد مىنمود ، بعد از آن ، آن را دو بخش كردم و دو روح گردانيدم و هر يك از آن دو روح را دو بخش كردم و هر روحى را دو روح كردم پس چهار روح به هم رسيد : يكى محمد ، و يكى على ، و حسن و حسين دو تا ، بعد از آن فاطمه را آفريد از نورى كه او را ابتدا از آن فرمود ، و روحى بود بىبدن ، پس دست راست خود را به ما ماليد و نور آن جناب در ما روشن شد » .
1195 / 4 . احمد ، از حسين ، از محمد بن عبداللَّه ، از محمد بن فُضيل ، از ابوحمزه روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مىفرمود : « خدا به سوى محمد صلى الله عليه و آله وحى فرمود كه : يا محمد صلى الله عليه و آله من تو را آفريدم و تو هيچ نبودى و در تو از روح خويش دميدم ، به جهت كرامتى از جانب من كه تو را به آن گرامى داشتم ، در هنگامى كه براى تو فرمانبردارى
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 519
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٥١٩