اصْر ايشان را از ايشان وضع فرمود . و إصر ، يعنى : گناه است ، و اين گناهِ همهء گناهان است ( چه ، منشأ همه ، همين است و چون آمرزيده شود ، همه آمرزيده شوند ) .
پس نسب ايشان را بيان فرموده و فرموده كه :
« الَّذِينَ آمَنُوا »
( و در قرآن
« فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ »
است و ضمير ، بِهِ ، راجع به امام است ) ، يعنى : ايمان آوردند به امام
« وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ »
« 1 » ، يعنى : آنان كه دورى گزيدند ز جبتِ و طاغوت ( كه آنها را عبادت كنند ) . و جبت و طاغوت ، فلان و فلان و فلان ( . . . ) اند . و عبادت آنها ، فرمانبردارى مردم است از براى ايشان .
بعد از آن فرموده كه :
« أَنِيبُوا إِلى رَبِّكُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ »
« 2 » . ( و اين آيه در سورهء زمر است و در صدر آن ، واو نيز هست ) ، و ترجمهء آن اين است كه : « و رجوع نماييد ( از شرك و سائر معاصى و به جدّ و جهد تمام ، متوجه شويد ) به سوى پروردگار خويش ، و گردن نهيد و انقياد نماييد او را » ( در هر چه امر فرمايد به شما ) . پس جزاى ايشان را بيان فرموده و فرموده كه :
« لَهُمُ الْبُشْرى فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ »
« 3 » » . ( و اين آيه ، در سورهء يونس است ، و در قرآن
وَ فِي الْآخِرَةِ
با لفظ فى است ) و معنى آن اين است كه : « از براى ايشان ( يعنى : مؤمنان پرهيزگار ) بشارت و مژدگانى است در زندگانى دنيا و در آخرت » .
و حضرت فرمود كه : « امام ، ايشان را بشارت مىدهد به قيام قائم و به ظهور آن حضرت ، و به كشتن دشمنان ايشان ، و به نجات در آخرت ، و وارد شدن بر محمد و آل او كه راستگويانند بر لب آب حوض كوثر » .
1171 / 84 . على بن محمد ، از سهل بن زياد ، از ابن محبوب ، از هِشام بن سالم ، از عمّار ساباطى روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ :
« أَ فَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَ اللَّهِ كَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ * هُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ اللَّهِ »
« 4 » ، يعنى : « آيا پس ، هر كه پيروى نمود خشنودى خدا را ، چون كسى است كه بازگشت با خشمى از خدا ، آرامگاه او دوزخ است ، و بد جاى بازگشتى است دوزخ . ايشان كه پيرو خشنودى خدايند ، صاحبان درجهها و پايههاى بلندند در نزد خدا » . و حضرت فرمود كه :
« آنان كه خشنودى خدا را پيروى نمودند ، ائمهاند ، و ايشان ، اى عمّار ، به خدا سوگند ، كه
هامش
( 1 ) . اعراف ، 157 .
( 2 ) . زمر ، 54 .
( 3 ) . يونس ، 64 .
( 4 ) . آل عمران ، 162 - 163 .