تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى)ج ٢ — صفحة 41

مساهمون:

ص٤١

ايشان تفكّر نمايند » . و فرموده كه : « وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ وَ سَوْفَ تُسْئَلُونَ » « 1 » ، و فرموده كه : « أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ » « 2 » ، و فرموده كه : « وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى [ الله و إلى ] الرَّسُولِ وَ إِلى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ » « 3 » ، يعنى : و اگر بر مىگردانيدند امر را به سوى خدا ، و به سوى رسول ، و به سوى صاحبان امر از ايشان ، هر آينه مىدانستند آن را آنان كه استخراج مىكنند امر را از پيغمبر و اولوالامر » . ( و در قرآن الى الله مذكور نيست ، بلكه چنين است كه « وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ » تا آخر آنچه گذشت ) . و حضرت فرمود كه : « پس خدا ردّ فرموده امر را ( يعنى : امر مردمان ) به سوى صاحبان امر از ايشان ، كه امر فرموده به طاعت ايشان و به رد نمودن به سوى ايشان . و چون رسول خدا صلى الله عليه و آله از حجّة الوداع مراجعت فرمود ، جبرئيل بر او فرود آمد و گفت كه : « يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ » « 4 » . پس پيغمبر مردمان را آواز داد و همگى جمع شدند ، و چون خار مغيلان در آنجا بسيار بود ، امر فرمود كه آن خارها را قطع كردند ، و خار و خاشاك آن را روبيدند . بعد از آن ، رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : اى گروه مردمان ، كيست صاحب اختيار شما و سزاوارتر به شما از خودتان ؟ گفتند : خدا و رسول او . پس آن حضرت صلى الله عليه و آله سه مرتبه فرمود كه : هر كه من ، صاحب اختيار او بودم و هستم ، على صاحب اختيار اوست . بار خدايا دوستى كن با هر كه با او دوستى كند و دشمنى كن با هر كه با او دشمنى كند . پس خار سه پهلوىِ نفاق در دل‌هاى آن قوم خليد و گفتند كه : هرگز خداى جلّ ذكره اين را بر محمد صلى الله عليه و آله فرو نفرستاده و اراده ندارد ، مگر آن‌كه مىخواهد كه بازوى پسر عموى خويش را بلند كند و او را عالىقدر و بلندمرتبه گرداند . و چون به مدينه رسيد ، انصار به خدمت آن حضرت آمدند و عرض كردند كه : يا رسول اللَّه ، به درستى كه خداى جلّ ذكره ، با ما احسان نمود و ما را به تو و به فرود آمدن تو در ميان

هامش
( 1 ) . زخرف ، 44 . ( 2 ) . نساء ، 59 . ( 3 ) . نساء ، 83 . ( 4 ) . مائده ، 63 .