در ميان خيمهء مهدى عليه السلام يا لشكر او نميرد » . « 1 »
960 / 7 . على بن محمد ، از سهل بن زياد ، از حسين بن سعيد ، از فضالة بن ايوب ، از عمر بن ابان روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « نشانه را بشناس ( و بنابر بعضى از نسخ ، امامت ، و بنابر بعضى از نسخ ، آن پسر را بشناس . و اين به حسب لفظ ، ظاهرتر است ) . پس چون او را شناختى ، چيزى تو را زيان نرساند ؛ خواه اين امر پيش افتد و خواه به تأخير افتد . به درستى كه خداى عزّوجلّ مىفرمايد كه :
« يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ »
« 2 » . پس هر كه امام خود را بشناسد ، مانند كسى است كه در خيمهء حضرت قائم باشد ، كه مردم انتظار او مىبرند » .
85 . باب در بيان كسى كه ادّعاى امامت مىكند ، و اهليت آن را ندارد ، و كسى كه همهء امامان ، يا بعضى از ايشان را انكار كند ، و كسى كه امامت را اثبات كند از براى آنكه اهليت آن را ندارد
961 / 1 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از محمد بن سِنان ، از ابو سلّام ، از سَورة بن كُليب ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت : به آن حضرت عرض كردم كه : چيست معنى قول خداى عزّوجلّ :
« وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ »
« 3 » ؟ يعنى : « در روز قيامت ، خواهى ديد آنان را كه دروغ بستند بر خدا ، در حالى كه روىهاى ايشان سياه و تيره باشد » .
حضرت فرمود كه : « مراد ، كسى است كه بگويد : من امامم و حال آنكه امام نباشد » . سوره مىگويد كه : عرض كردم كه : و اگرچه منسوب به على عليه السلام باشد ؟ فرمود : « و هر چند كه منسوب به على عليه السلام باشد » . عرض كردم : و هر چند كه از فرزندان على بن ابى طالب عليه السلام باشد فرمود : « و هر چند كه از فرزندان آن حضرت باشد » .
962 / 2 . محمد بن يحيى ، از عبداللَّه بن محمد بن عيسى ، از على بن حكم ، از ابان ، از فُضيل ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هر كه امامت را ادّعا كند و از
هامش
( 1 ) . ظاهر ترجمه ، عبارت چنين است كه ما در متن ، استفهامى معنا شده ، در حالى كه نافيه است . معنا چنين است : به كسى كه در انتظار امر ما بميرد ، برايش ضررى ندارد كه در خيمه و يا اردوگاه قائم عليه السلام نميرد .
( 2 ) . اسرا ، 71 .
( 3 ) . زمر ، 60 .