پيش از آنكه صاحب اين امر بر پا شود ، به منزلهء كسى است كه در لشكر آن حضرت نشسته باشد . نه ، بلكه به منزلهء كسى است كه در زير عَلم او نشسته باشد » .
راوى مىگويد : و فرمود كه : « بعضى از اصحاب آن حضرت به منزلهء كسانيند كه با رسول خدا صلى الله عليه و آله شهيد شدهاند » .
956 / 3 . على بن محمد روايت كرده و آن را مرفوع ساخته ، از على بن ابى حمزه ، از ابو بصير كه گفت : به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه : فداى تو گردم ، در چه زمان غم و اندوه بر طرف مىشود ؟ فرمود كه : « اى ابوبصير ، تو نيز از جمله آنهايى كه دنيا را مىخواهند .
هر كه اين امر را شناخت ، خدا غم و اندوه را از او برده ، به جهت چشمداشتى كه دارد » .
957 / 4 . على بن ابراهيم ، از صالح بن سِندى ، از جعفر بن بشير ، از اسماعيل بن محمد خزاعى روايت كرده است كه گفت : ابوبصير از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كرد ، و من مىشنيدم ، گفت : مرا چنان مىبينى كه قائم را دريابم ؟
فرمود كه : « اى ابوبصير ، آيا چنان نيستى كه امام خود را بشناسى ؟ » عرض كرد : بلى ، به خدا سوگند ، كه امام خود را مىشناسم و آن تويى ، و دست حضرت را گرفت . حضرت فرمود : « به خدا سوگند اى ابوبصير ، كه باكى نيست بر تو كه شمشير خويش را حمايل نكرده باشى در سايهء رواق حضرت قائم - صلوات اللَّه و سلامه عليه - » « 1 » .
958 / 5 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند از احمد بن محمد ، از على بن نُعمان ، از محمد بن مروان ، از فُضيل بن يسار كه گفت : شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مىفرمود : « هر كه بميرد و او را امامى نباشد ، مردنش به روش مردن جاهليت است . و هر كه بميرد و به امام خويش عارف باشد ، چيزى او را زيان نرساند ؛ خواه اين امر پيش افتد و خواه به تأخير افتد . و هر كه بميرد و به امام خويش عارف باشد ، مانند كسى است كه با حضرت قائم عليه السلام باشد ، در خيمهء آن حضرت » .
959 / 6 . حسين بن على علوى ، از سهل بن جمهور ، از عبدالعظيم بن عبداللَّه حسنى ، از حسن بن حسين عُرَنى ، از على بن هاشم ، از پدرش ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « چه زيان مىرساند كسى را كه بميرد ، در حالى كه امر ما را انتظار برد ؟ آنكه
هامش
( 1 ) . و رواق به كسر را ، سقف پيش خانه را گويند ، و پردهاى كه در زير سقف خانه مىبندند ، و خانهاى كه بريك ستون ساخته باشند . ( مترجم )