كه خدا به جهت شتاب بندگان شتاب نمىكند ، و اراده مكن كه بر ارادهء خدا پيشى بگيرى كه بليه تو را عاجز مىكند ، و مىاندازد و هلاك مىسازد » .
راوى مىگويد كه : زيد در نزد اين سخن ، به خشم آمد و گفت كه : امام از ما ، آن نيست كه در خانهء خود نشيند و پرده بر خويش بياويزد ، و مردم را از جهاد باز دارد ، و ليكن امام از ما ، كسى است كه اطراف و جوانب خود را از دشمن منع كند ( كه دست بردى نكنند ) و در راه خدا جهاد كند ، چنانچه حقّ جهاد اوست . و دفع كند از رعيّت خود ، و منع نمايد از حريم خود ( و حريم هر كسى ، آن چيزى است كه محافظتش بر او واجب باشد و نگذارد كه هتك حرمت آن شود ) .
امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه : « اى برادر من ، آيا از نفس خود مىشناسى چيزى را از آنچه نفس خويش را به آن نسبت دادى ، و مىتوانى كه بر آن شاهدى بياورى از كتاب خدا ، يا حجتى از جانب رسول خدا صلى الله عليه و آله ، يا به آن مثلى را بيان كنى ؟ زيرا كه خداى عزّوجلّ چيزى چند را حلال نموده ، و چيزى چند را حرام فرموده ، و چيزى چند را واجب گردانيده ، و مثلها را بيان كرده ، و طريقهاى چند را قرار داده ، و امامى را كه به امر او قيام مىنمايد ، در شبهه قرار نداده در آنچه براى او واجب ساخته ؛ از طاعت تا سبقت گيرد او را در امرى پيش از محل آن ، يا در آن مجاهده نمايد پيش از حلول آن ، و حال آنكه خداى عزّوجلّ در باب شكارى فرموده :
[
وَ
]
« لا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ »
« 1 » ( و در قرآن واو پيش از
« لا تَقْتُلُوا »
نيست ؛ بلكه چنين است كه :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ »
« 2 » ) ، يعنى : اى كسانى كه ايمان آوردهايد مكشيد شكارى را و حال آنكه شما احرام برندگان باشيد به حج يا عمره » .
حضرت فرمود كه : « آيا كشتن شكارى بزرگتر است ، يا كشتن تنى كه خدا حرام گردانيده ؟
و براى هر چيزى محلى قرار داده و خداى عزّوجلّ فرموده :
« وَ إِذا حَلَلْتُمْ فَاصْطادُوا »
، يعنى :
« و چون از احرام بيرون آييد ، و حلائل شويد ، پس شكار كنيد » . و باز خداى عزّوجلّ فرموده :
« لا تُحِلُّوا شَعائِرَ اللَّهِ وَ لَا الشَّهْرَ الْحَرامَ »
« 3 » ، يعنى : « حلال مداريد و حرمت مشكنيد نشانههاى خدا را ، و حلال مكنيد ماه حرام را » ( به قتال و غارت در آن . و خدا ماهها را شمارهء معلومى قرار داده ، پس چهار ماه از آن را حرام گردانيده ، و فرموده :
« فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ
هامش
( 1 ) . مائده ، 95 .
( 2 ) . در نسخهء موجود در نزد مترجم - رحمه اللَّه - چنين بوده و از اينرو ، وى متعرض آن شده است .
( 3 ) . مائده ، 2 .