و محمد بن يحيى ، از عبداللَّه بن محمد بن عيسى ، از پدرش ، از بعضى از اصحابش ، از مفضّل بن عُمر ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كردهاند كه فرمود : « وقتى كه بندگان به خدا نزديكترند و آن جناب از ايشان خشنودتر است ، وقتى است كه حجت خداى عزّوجلّ را نيابند ( و از براى ايشان ظاهر نباشد ) و مكان او را ندانند ، و با اين حال مىدانند كه حجّت خداى جلّ ذكره و پيمان او باطل نشده . پس در نزد آن منتظر فَرَج باشيد در صبح و شام ؛ زيرا كه سختترين اوقاتى كه خشم خدا بر دشمنان خويش تحقّق دارد ، آن وقتى است كه حجّت او را نيابند ، و از براى ايشان ظاهر نشود .
و به تحقيق كه خدا مىدانست كه دوستان او با اين حال ، شكّ به هم نمىرسانند ، و اگر مىدانست كه ايشان شك به هم مىرسانند ، در يك چشم بر هم زدن ، حجّت خود را از ايشان غائب نمىگردانيد ، و اين ظهور ( يا غيبت ) نمىباشد مگر بر سر بدترين مردمان » .
889 / 2 . حسين بن محمد اشعرى ، از معلّى بن محمد ، از على بن مِرداس ، از صفوان بن يحيى و حسن بن محبوب ، از هشام بن سالم ، از عمّار ساباطى روايت كرده است كه گفت : به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه كدام يك بهتر است : عبادت در نهان با امامى از شما كه پنهان باشد در دولت باطل ، يا عبادت در حال ظهور حق و دولت آن با امامى از شما كه ظاهر باشد ؟
حضرت فرمود كه : « اى عمّار ، صدقهاى كه در نهان باشد ، به خدا سوگند بهتر است از صدقهاى كه در آشكار باشد . و همچنين به خدا سوگند كه عبادت شما در نهان ، با امام خويش كه پنهان است در زمان دولت باطل و ترسيدن شما از دشمنان خويش در دولت باطل ، و در حال صلح و متاركه ، بهتر است از عبادت آنكه خداى عزّذكره را عبادت مىكند در زمان ظهور حقّ با امام حقى كه ظاهر باشد در زمان دولت حق . و عبادتى كه با خوف باشد در دولت باطل ، چون عبادتى نيست كه با امن باشد در دولت حق .
و بدانيد كه هر كه از شما امروز يك نماز واجبى را به جاى آورد در جماعت در وقت آن ، و آن را از دشمن خويش پنهان كند ، و آن را تمام گرداند با كمال امور معتبرهء در آن ، خداى عزّوجلّ ثواب پنجاه نماز واجبى را كه در جماعت به جا آورده باشد ، بنويسد . و هر كه از شما يك نماز واجبى را تنها به جا آورد در وقت آن ، در حالى كه آن را از دشمن خود پنهان دارد ، و با كمال امور معتبره آن را تمام گرداند ، خداى عزّوجلّ به آن يك نماز بيست و پنج نماز واجبى
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 161
مساهمون: الشيخ الكليني
ص١٦١