در باب اهل و عيال و فرزندان من . و اگر رأى او باشد كه ثابت دارد برادران خود را كه من ايشان را در اين وصيّت نامهء خويش نام بردهام ، ثابت بدارد ، و اگر ناخوش دارد ، او را مىرسد كه ايشان را بيرون كند ، در حالتى كه كسى نمىتواند كه بر او سرزنش نمايد ، يا او را ردّ كند .
پس اگر از ايشان ، غير آنچه را كه من ايشان را بر آن مفارقت كردم ، مشاهده نمايد ، و دوست دارد كه ايشان را باز گرداند در باب ولايت و اختيار در امرى ، اختيار با اوست . و اگر مردى از ايشان خواسته باشد كه خواهر خود را به شوهر دهد ، او را روا نيست كه خواهرش را به شوهر دهد ، مگر به رخصت و فرمان آن حضرت ؛ زيرا كه او كسانى را كه موضع نكاحاند از قوم خود و قابليت دارند ، بهتر مىشناسد .
و هر پادشاهى ، يا يكى از مردمان كه او را باز دارد از چيزى ، يا مانع شود در ميانهء او و ميان چيزى از آنچه در اين وصيّت نامهء خود ذكر كردم ، يا يكى از آنها كه ايشان را ياد نمودم ، از خدا و از رسول او بيزار است ، و خدا و رسولش از او بيزارند ، و بر او باد لعنت خدا و غضب او ، و لعنت همهء لعنت كنندگان و جميع فرشتگان مقرّب خدا و پيغمبران و رسولان و گروه مؤمنان .
و يكى از پادشاهان را نمىرسد كه او را از چيزى باز دارند ( و مراد در نزد او ، مظلمه و و بال مالى و حقّى نيست ؛ خواه مالى باشد و خواه غير آن ) و يكى از فرزندان مرا پيش من مالى نيست و از من طلبى ندارد . و على در آنچه ذكر كند ، مصدَّق است ( كه بايد او را تصديق نمود ) .
پس اگر كم قرار دهد ، خود بهتر مىداند ، و اگر بسيار قرار دهد ، خود راستگو است و بهتر مىداند .
و جز اين نيست كه اراده كردم به داخل كردن خود ، آنان را كه با او داخل كردم از فرزندان خويش كه نامهاى ايشان را بلند گردانم تا معروف و صاحب اسم شوند و ايشان را تشريف دهم . و مادران فرزندان من ، هر يك از ايشان كه در منزل خود قرار داشته باشد و در پردهء خود مستوره باشد ، از براى اوست آنچه در ايّام حيات من بر او جارى بوده ؛ از نفقه و غير آن ، اگر على اين را صلاح بداند . و هر كدام از ايشان ، كه بيرون رفت و شوهرى ديگر گرفت ، او را نمىرسد كه به سوى منزل من برگردد ، مگر آنكه على ، غير اين را صلاح بداند . و دختران من ، به همين طريق با ايشان سلوك شود ، و دختران مرا به شوهر ندهد ، يكى از برادران ايشان كه از مادران ايشان است ، يا پادشاه يا عمو ، مگر به رأى و مشورت او . پس اگر غير از اين كنند ، با خدا و رسول او مخالفت كردهاند ، و با آن جناب در پادشاهى و مملكت او جنگ كردهاند ، و
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 111
مساهمون: الشيخ الكليني
ص١١١