وجه اشتقاق انس هم همين است كه افراد انسانى ديده شدنى نيستند .
سَآتِيكُمْ مِنْها بِخَبَرٍ أَوْ آتِيكُمْ بِشِهابٍ قَبَسٍ
: در جاى خود باشيد شايد از اين آتش خبرى از لحاظ راه بجويم و راه را بوسيلهء آن پيدا كنم . چون راه را گم كرده بود . يا شعلهء آتشى براى شما بياورم .
هر نورى كه امتداد داشته باشد شهاب ناميده مىشود .
در اينجا موسى به همسر خود خطاب جمع مذكر مىكند ، زيرا وى را به منزلهء جماعتى مىشمارد كه در آن بيابان به آنها انس گرفته است . ( شايد غير از همسرش همراهان ديگرى داشته است . مترجم ) .
لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ
: شايد بوسيلهء آن گرم شويد . زيرا دچار سرما شده بودند و فصل زمستان بود .
فَلَمَّا جاءَها نُودِيَ أَنْ بُورِكَ مَنْ فِي النَّارِ وَ مَنْ حَوْلَها
: هنگامى كه موسى به گمان خود به نزديك آتش آمد و حال آنكه نورى بود ايستاد . ملاحظه كرد كه نور از يكى از شاخههاست كه از سبزى و درخشندگى كم نظير است . آتشى كه حرارتش درخت را نمىسوزاند و درختى كه به ترى خود آتش را خاموش نميكند . در شگفت ماند . دستهء سوختى كه در دست داشت به آن نزديك كرد تا روشن كند . آتش به طرف او آمد و او ترسيد و دور شد . به همين ترتيب موسى به آتش نزديك مىشد و آتش به موسى . تا اينكه وحى آمد كه فرشتگانى كه در اين آتشند و كسى كه در كنار آتش است - يعنى موسى - همه مباركند . علت اين است كه اين نور ، فرشتگان بودند كه به - تسبيح و تقديس خداوند اشتغال داشتند . در حقيقت اين جمله دعاست . يعنى خداوند براى موسى و فرشتگانى كه در آنجا بودند مبارك گرداند .
برخى گويند : يعنى بزرگ است كسى كه سلطان و قدرت و برهانش در اين آتش ظاهر است . بنا بر اين بركت بنام خدا برميگردد . يعنى بزرگ است كسى كه اين نور را روشن كرد و مبارك است كسى كه در كنار اين آتش است ، يعنى موسى و فرشتگان .