بخواهد استراق سمع كند ، با شهابهاى آتشين مواجه ميگردد .
وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ
: گمراهان از شاعران پيروى ميكنند . ابن عباس گويد : منظور شعراى مشركين است .
مقاتل اسماء اين شاعران را ذكر كرده گويد : از آنهاست عبد اللَّه بن زبعرى سهمى و ابو سفيان بن حرث بن عبد المطلب و هبيرة بن ابى وهب مخزومى و مسافع بن عبد مناف جمحى و ابو عزه عمر و بن عبد اللَّه كه همه از قريشند و امية بن ابى الصلت ثقفى . اينها زبان بدروغ و باطل مىگشودند و ميگفتند : ما هم مثل آنچه محمد ( ص ) ميگويد ، مىگوييم . سپس اشعارى گفتند و گمراهان قوم اطراف آنها جمع شدند و شعر آنها كه هجو پيامبر و اصحابش بود ، شنيدند و براى ديگران نقل كردند .
بدينجهت است كه مىفرمايد :
« يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ »
.
قتاده و مجاهد گويند : غاوون شيطانهايند .
برخى گويند : منظور از غاوين كسانى هستند كه شعر بر آنها غالب گشته و از قرآن و حديث غافل ماندهاند .
برخى گويند : منظور شاعرانى است كه وقتى خشم ميگيرند ، دشنام ميدهند و دروغ پردازى ميكنند . اينان اغلب با گمراهان دمسازند . زيرا بيشتر به گناه مشغولند . كلام خود را به تشبيب آغاز ميكنند و براى صله مدح مىگويند و بر روش جاهلى هجو ميكنند و اوصاف خوب يا بدى به شخص مىبندند كه فاقد آنهاست و سراسر گفتارشان دروغ است .
برخى گويند : منظور قصه گويانى است كه در قصهها هر چه بذهنشان آمد مىگويند .
تفسير على بن ابراهيم مىگويد : اينها كسانى هستند كه دين خدا را تغيير ميدهند و امر خدا را مخالفت مىكنند . آيا هرگز ديدهايد كه كسى از شاعرى تبعيت كند ؟
مقصود اين است كه شاعر توانسته باشد دين و آئينى بنيان گذارده باشد كه