حسنه براى او ثبت مىكند . دليل اين قول روايتى است كه از پيامبر خدا نقل شده است .
فرمود : روز قيامت شخص را مىآورند و مىگويند : گناهان صغيرهء او را به او عرضه كنيد و گناهان كبيرهاش را از او دور سازيد . به او مىگويند : در فلان روز اين كار را كردى و در فلان روز اين كار را . او اقرار مىكند و در دلش از گناهان كبيره مىترسد .
آن گاه گفته مىشود : بجاى هر بدى كه مرتكب شده ، حسنهاى به او بدهيد . مىگويد :
گناهانى كردهام كه در اينجا نمىبينم . راوى ميگويد : ديدم پيامبر خدا اينقدر خنديد كه دندانهايش پيدا شد « 1 » .
وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً
: خداوند پوشندهء گناهان بندگان است و برحمت او فضل خويش به آنها انعام مىكند .
هامش
( 1 ) - سيئه به فعلى گفته مىشود كه مخالف امر خدا و حسنه به فعلى گفته مىشود كه موافق امر خداست . مثلا آميزش با يك زن ، اگر طبق موازين شرعى است ، حسنه و اگر مخالف است سيئه و زناست . اشخاص مشرك ، پيش از توبه بخاطر خباثت باطنى كه داشتند كارهاى ايشان سيئه بود . پس از آنكه توبه كردند ، بواسطهء طهارت باطنى اعمالشان حسنه است . پس فعل تابع ذات و صبغهء باطنى افراد است . هنگامى كه باطن پاك شد و ذات بوسيلهء توبه و ايمان و عمل صالح ، خباثت خود را از دست داد ، چه مانعى دارد كه آثار هم به تبع ذات ، پاك و شسته شود ؟ زيرا توبه كه اين قدرت را دارد كه نهاد شخص را از خباثت به طهارت تبديل كند و ذات را كه منشأ آثار و افعال است . ديگرگون سازد ، اين قدرت را دارد كه آثار را نيز عوض كند و سيئهها را تبديل به حسنات نمايد . روايتى هم كه در متن آمده ، مؤيد همين معنى است .