خود نميروند .
إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ
: آنها كه در چنين مواقعى از تو اذن ميگيرند ، داراى ايمان حقيقى هستند . اما آنها كه بدون اجازه غيبت مىكنند ، اهل ايمان نيستند .
فَإِذَا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ
: هر گاه اين افراد مؤمن بخاطر كارها و گرفتاريهاى شخصى از تو اجازه بگيرند ، هر كه را خواهى مخيرى كه اجازه دهى يا اجازه ندهى . امام هم پس از پيامبر همين سمت را دارد .
وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
: براى آنها كه اجازه ميگيرند ، از خداوند طلب مغفرت كن كه خداوند نسبت به مردم مؤمن آمرزگار و رحيم است .
يعنى از خدا بخواه كه لطف خود را شامل حال ايشان گرداند تا كارى كنند كه مغفرت نصيبشان گردد . بدنبال آن چنين دستور ميدهد :
لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً
: در بارهء معنى اين قسمت اقوالى است :
1 - خداوند به آنها ياد داده است كه پيامبر را تعظيم كنند و او را بر ساير مردم ترجيح دهند و در موقعى كه او را صدا ميكنند ، محمد يا پسر عبد اللَّه نگويند . بلكه « يا رسول اللَّه » و « يا نبى اللَّه » بگويند و با نرمى و تواضع او را صدا كنند .
2 - خداوند آنها را بر حذر داشته است از اينكه كارى كنند كه آنها را نفرين كند . زيرا دعاى او با دعاى ديگران فرق دارد و اگر دعا كند مستجاب مىشود .
3 - دعوت پيامبر با دعوت شما فرق دارد . او هر چه بگويد ، از جانب خدا مىگويد و اگر كسى از فرمان او سرباز زند ، از فرمان خدا سرباز زده است .
قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِواذاً
: خداوند ميداند كه چه كسانى از پيامبر مخفى مىشوند و از او فرار ميكنند . در روزهاى جمعه ، افراد منافق از استماع خطبهء پيامبر خدا تنفر داشتند . از اين جهت خود را در پناه بعضى از اصحاب قرار ميدادند و فرار ميكردند ، بدون اينكه اجازه گرفته باشند . لحن اين آيه نسبت به اين اشخاص