قرائت :
مقصود :
قبلا در بارهء اجازه گرفتن سخن گفت . اكنون مىفرمايد : لَيْسَ عَلَى الْأَعْمى حَرَجٌ وَ لا عَلَى الْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَ لا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ : بر نابينا و كسى كه يك يا هر دو پايش لنگ است و كسى كه بيمار است گناهى نيست . مقصود چيست ؟ 1 - مقصود اين است كه هم غذا شدن با آنها گناه ندارد . علت اين است كه مردم از هم غذا شدن با آنها خوددارى ميكردند . ميگفتند : نابينا نمىبيند و نميتواند قسمت خوب غذا را بخورد و لنگ از نشستن عاجز است و مريض از خوردن ناتوان است . 2 - موقعى كه مسلمانان به جنگ مىرفتند ، كليد خانهها را به كسانى كه نميتوانستند در جنگ شركت كنند ، ميدادند و مىگفتند : براى شما حلال كرديم كه از چيزهايى كه در خانهء ماست بخوريد . آنها از خوردن خوددارى ميكردند و مىگفتند : چون صاحبان خانهها نيستند ، داخل نميشويم . خداوند به آنها فرمود : اگر چيزى از اين خانهها يا خانههاى خويشاوندان خود بخوريد ، گناهى نيست . 3 - يعنى بر كور و لنگ و مريض گناهى نيست كه جهاد نكنند . بنا بر اين « وَ لا عَلى أَنْفُسِكُمْ . . . » كلام مستقلى است . بنا بر اين قسمت اول كلام در بارهء جهاد و قسمت دوم در بارهء خوردن است 4 - كوران و لنگها و بيماران از هم غذا شدن با افراد سالم خوددارى ميكردند زيرا تندرستها از هم غذا شدن با آنها تنفر داشتند . در ميان مردم مدينه رسم بود كه كوران و لنگها و بيماران با آنها بر سر يك سفره ننشينند آيه دستور داد كه با آنها غذا بخورند . 5 - اشخاص مذكور مرخصند كه از خانههاى افرادى كه در آيه ذكر شدهاند ، چيزهاى خوردنى بخورند . گروهى از اصحاب پيامبر وقتى كه بىچيز مىشدند ، افراد كور و لنگ و بيمار را بخانههاى پدران و مادران و خويشان مىبردند تا خود را سير كنند