قرائت :
ترضى : كسايى و ابو بكر بضم تاء و ديگران بفتح خواندهاند . مؤيد قرائت فتح « وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى » ( ضحى 5 ) است و مؤيد قرائت ضم اين است كه در وصف بعضى از انبيا آمده است « وَ كانَ عِنْدَ رَبِّهِ مَرْضِيًّا » ( مريم 55 ) .
لغت :
اعراب :
كَمْ أَهْلَكْنا : در اينجا فاعل « يهد » مقدر و مفسر آن همين « كم اهلكنا » است .
مقصود :
قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها : در اينجا خداوند در پاسخ كسى كه مىگفت : خدايا چرا كور محشورم كردى ؟ ميفرمايد : همانطورى كه امروز كور محشورت كردهايم ، محمد ( ص ) و قرآن و دلائل روشن آن در دنيا بسوى تو آمدند و تو با خيره - سرى همه را پشت سر انداختى و خود را در معرض فراموشى قرار دادى ، چه فراموشى فعل اختيارى انسان نيست تا كيفر داشته باشد . وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى : امروز هم بمنزلهء فراموش شدگان هستى و در عذاب هميشگى گرفتارى . برخى گويند : همانطورى كه ترا كور محشور كردم تا رسوا گردى و همانطورى كه كور دل بودى و آيات مرا ترك كردى و در آن نينديشيدى و همانطورى كه اوامر ما را زير پا گذاشتى و بمنزلهء چيزهاى فراموش شده قرارش دادى ، امروز نيز گرفتار عذاب مىشوى و بمنزلهء چيزهاى فراموش شده هستى .