برداشتند .
برخى گويند : منظور اين است كه ما بار گناه فرعونيان را با عاريه گرفتن همين زر و زيورها بدوش كشيديم . زيرا اين زر و زيورها را براى زينت كردن در ايام عيد از ايشان گرفتيم و به ايشان پس نداديم . با اينكه آنها ما را امين مىشمردند .
برخى گويند : بنى اسرائيل در ميان مصريان اسير بودند و آوردن مال مصريان بر ايشان مباح بود و بنا بر اين مرتكب گناهى نشده بودند .
فَقَذَفْناها
: اين زر و زيورها را در آتش ريختيم كه ذوب شود .
فَكَذلِكَ أَلْقَى السَّامِرِيُّ
: جبائى مىگويد : يعنى سامرى اينطور جواب داد تا وانمود كند كه از ايشان است .
برخى گويند : يعنى همانطورى كه ما زر و زيورها را در آتش ريختيم ، سامرى هم زر و زيورهايش را در آتش ريخت و ذوب كرد .
ابو مسلم گويد : اين جمله ، كلام خداوند است زيرا پس از آنكه گفتار قوم را نقل مىكند ، مىفرمايد : سامرى هم مثل آنها زر و زيورش را در آتش ريخت .
فَأَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَداً لَهُ خُوارٌ
: از اين زر و زيورهاى ذوب شده ، گوسالهء بزرگى براى ايشان درآورد كه داراى آواز بود . ( در بارهء گوسالهء سامرى در تفسير سورهء اعراف سخن گفتهايم ) .
فَقالُوا هذا إِلهُكُمْ وَ إِلهُ مُوسى
: سامرى و پيروانش بمردم گفتند : خداى شما و خداى موسى اين است .
فَنَسِيَ
: يس فراموش كرد .
در بارهء اين جمله دو قول است :
1 - اين جمله تتمهء گفتار سامرى و پيروان اوست . يعنى موسى فراموش كرد كه گوساله خداى اوست . ( در نتيجه سرگردان شد و خداى خود را در اينجا گذاشت و رفت ) .
2 - اين جمله ، دنبالهء گفتار خداوند است . يعنى سامرى دين موسى را فراموش