يَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُ وَ ما لا يَنْفَعُهُ
: چنين كسى كه در حقيقت غير خدا را مىپرستد ، نه از اين پرستش سودى مىبرد و نه از ترك آن زيانى مىبيند .
ذلِكَ هُوَ الضَّلالُ الْبَعِيدُ
: اين كار گمراهى است ، گمراهى دور از حق و رشد .
يَدْعُوا لَمَنْ ضَرُّهُ أَقْرَبُ مِنْ نَفْعِهِ
: اين كه در گمراهى دور از حق است غير خدا را كه زيانش از سودش نزديكتر است مىخواند . يعنى در عالم آخرت زيانش از سودش نزديكتر است . اين تعبير با توجه به اينكه چنين معبودى هيچ نفعى ندارد ، باز هم صحيح است . زيرا عرب به چيزى كه نيست ، مىگويد : بعيد است .
لَبِئْسَ الْمَوْلى وَ لَبِئْسَ الْعَشِيرُ
: چه بد ياور و چه بد همدمى برگزيدهاند ، يعنى بتى كه به او دل بستهاند ، يار و رفيق خوبى نيست .
اكنون كه وضع مردمى كه در بارهء دين در ترديدند ، روشن شد ، در بارهء پاداش مؤمنين مىفرمايد :
إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ إِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ ما يُرِيدُ
: خداوند مردمى را كه بوحدتش تصديق و كارهاى نيكو مىكنند ، داخل بهشتهايى مىكند كه نهرها از زير آنها روان است . خدا در بارهء اوليايش و فرمانبردارانش هر چه از نيكى خواهد كند و در بارهء دشمنانش و معصيت كارانش هر چه از اهانت خواهد كند و مانعى در برابرش نيست .
مَنْ كانَ يَظُنُّ أَنْ لَنْ يَنْصُرَهُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ فَلْيَمْدُدْ بِسَبَبٍ إِلَى السَّماءِ
:
هر كس گمان كند كه خدا پيامبرش را يارى نميكند و دشمنش را در دنيا و آخرت شكست نميدهد ، ريسمانى به سقف آسمان ببندد .
ثُمَّ لْيَقْطَعْ
: و آن قدر بكشد تا ريسمان گسيخته شود و خود بر زمين سقوط كرده ، از شدت خشم بميرد . اما اين كار بىفايده است زيرا خدا رسولش را يارى مىكند و خشم او بىفايده است .
فَلْيَنْظُرْ هَلْ يُذْهِبَنَّ كَيْدُهُ ما يَغِيظُ
: ببيند آيا با اين تدبير و نيرنگ شعلهء خشمش فرو مىنشيند يا نه ؟