برخى گويند : جاى آنها در صندوق آتش است . نه صدايى مىشنوند و نه كسى را مىبينند .
گويند : چون اين آيه نازل شد عبد اللَّه زبعرى خدمت پيامبر آمده ، گفت :
آيا قبول دارى كه عزير و عيسى و مريم صالح بودهاند ؟ فرمود : آرى . گفت : اينها هم پرستيده شدهاند . پس جايشان در آتش است ؟ در نتيجه آيهء زير نازل گرديد :
إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنى
أُولئِكَ عَنْها مُبْعَدُونَ
: آنها كه وعدهء بهشت و سعادت داده شدهاند ، از آتش جهنم دورند .
لا يَسْمَعُونَ حَسِيسَها وَ هُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ
: آنها در وضعى هستند كه صداى آتش را نميشنوند و در نعمتهاى بهشت و در پناه آن دائماً بسر مىبرند و تمايلات نفسانى آنها برآورده مىشود .
برخى گويند : منظور از اين آيه عيسى و مريم و عزير و فرشتگان است . زيرا آنها از اينكه بت شدهاند كراهت داشتهاند . اما بقولى عموميت دارد و شامل همهء آنهايى كه وعدهء نيك داده شدهاند ، مىشود .
لا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ
: عذاب آتش كه ترس آن از همه چيز بزرگتر است ، آنها را محزون نميكند . برخى گويند : مقصود نفح صدر دوم است . چنان كه مىفرمايد :
« وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ »
( نمل 87 ) در صور دميده مىشود و همهء آنهايى كه در آسمانها و زمين هستند مىترسند ، جز كسانى كه خدا بخواهد .
برخى گويند : آن هنگامى است كه بنده را به آتش مىبرند . برخى گويند :
آن زمانى است كه كار مرگ و مير بپايان مىرسد و گفته مىشود : اى اهل بهشت ، جاودانى است نه مرگ ! و اى اهل آتش ، جاودانى است نه مرگ ! ابو سعيد خدرى از پيامبر ( ص ) روايت كرده است كه : سه كس بر تودهاى از مشك ، گرفتار فزع اكبر و حساب نميشوند : قاريان قرآن و مؤذنين و بردگان