[ سوره الكهف ( 18 ) : آيات 57 تا 59 ]
وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآياتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْها وَ نَسِيَ ما قَدَّمَتْ يَداهُ إِنَّا جَعَلْنا عَلى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدى فَلَنْ يَهْتَدُوا إِذاً أَبَداً ( 57 ) وَ رَبُّكَ الْغَفُورُ ذُو الرَّحْمَةِ لَوْ يُؤاخِذُهُمْ بِما كَسَبُوا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذابَ بَلْ لَهُمْ مَوْعِدٌ لَنْ يَجِدُوا مِنْ دُونِهِ مَوْئِلاً ( 58 ) وَ تِلْكَ الْقُرى أَهْلَكْناهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَ جَعَلْنا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِداً ( 59 )
ترجمه :
كيست ستمكارتر از آنكه به آيههاى پروردگارش ، او را اندرز دادند و از آن روى گردان شد و كارهايى كه از پيش كرده بود ، فراموش كرد ؟ ! ما بر دلهاى ايشان پوششهايى افكندهايم كه آيههاى ما را درك نكنند و در گوشهاى ايشان سنگينى نهادهايم و اگر آنها را به هدايت بخوانى هرگز هدايت نمىشوند . پروردگارت آمرزگار و صاحب رحمت است . اگر آنها را بكردارشان مؤاخذه ميكرد ، در عذاب ايشان تعجيل ميكرد ، ولى براى آنها موعدى است كه هرگز در قبال آن گريزگاهى ندارند . اين قريهها را هنگامى كه ستم كردند ، هلاكشان كرديم و براى هلاك ايشان