گرفتار گمراهى و عدول از حق باشد ، كيفرش اين است كه خداوند او را در گمراهى و ضلالت ، باقى مىگذارد . بنا بر اين فعل امر در اينجا به معناى خبر به كار رفته است . منتهى فعل امر ، مقصود را با تأكيد بيشترى بيان مىدارد . يعنى : افراد گمراه هر كارى مىخواهند بكنند و هرطور مىخواهند بزندگى خود ادامه دهند ، اين مهلت را البته خداوند به ايشان مىدهد ، تا هر چه خدا مىخواهد زندگى كنند . بديهى است كه طول عمر ، براى آنها سودى ندارد . در جاى ديگر مىفرمايد :
وَ نَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ
( انعام 110 : آنها را رها مىكنيم تا در سركشى خود سرگردان بمانند ) .
حَتَّى إِذا رَأَوْا ما يُوعَدُونَ إِمَّا الْعَذابَ وَ إِمَّا السَّاعَةَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَكاناً
وَ أَضْعَفُ جُنْداً
: هنگامى كه وعدهء ما را ديدند و عذاب يا قيامت را مشاهده كردند ، خواهند دانست كه جايگاه ايشان بدتر است يا جايگاه مردم مؤمن و خواهند فهميد كه لشكر ايشان ضعيفتر است يا لشكر پيامبر و مسلمين ؟ ! اين آيه ، پاسخ گفتار آنهاست كه مىگفتند :
أَيُّ الْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَقاماً وَ أَحْسَنُ نَدِيًّا
.
مقصود از عذاب ، يا عذاب استيصال يا عذاب پريشانى و درماندگى يا عذاب قبر يا عذاب شمشير است .