[ سوره الكهف ( 18 ) : آيات 88 تا 92 ]
وَ أَمَّا مَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُ جَزاءً الْحُسْنى وَ سَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنا يُسْراً ( 88 ) ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَباً ( 89 ) حَتَّى إِذا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَها تَطْلُعُ عَلى قَوْمٍ لَمْ نَجْعَلْ لَهُمْ مِنْ دُونِها سِتْراً ( 90 ) كَذلِكَ وَ قَدْ أَحَطْنا بِما لَدَيْهِ خُبْراً ( 91 ) ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَباً ( 92 )
ترجمه :
اما كسى كه ايمان آورد و عمل صالح كند ، او را پاداش نيكوست و به آسانى او را فرمان ميدهيم . آن گاه از راه ديگرى حركت كرد . تا اينكه به محل طلوع خورشيد رسيد . در آنجا مشاهده كرد كه خورشيد بر مردمى طلوع مىكند كه بر آنها پوششى قرار نداده بوديم . درست مثل مردم مغرب زمين . ما به آنچه نزد او بود احاطه و آگاهى داشتيم . آن گاه از راه ديگرى حركت كرد .
قرائت :
جزاء : كوفيان - بجز ابو بكر و يعقوب - به نصب و تنوين و ديگران برفع و اضافه خواندهاند . ابو على فارسى ( فسايى ) گويد : رفع بنا بر اين است كه مبتدا باشد ، به تقدير « له جزاء الخلال الحسنى » و نصب بنا بر اين است كه مصدر جانشين صفت و حال باشد .
مقصود :
وَ أَمَّا مَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُ جَزاءً الْحُسْنى وَ سَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنا يُسْراً
:
كسى كه ايمان آورد و كار نيكو كند ، براى اوست پاداش نيكو و با او به نيكى سخن