ابن عباس و مجاهد و قتاده گويند : مقصود از اين قريه ، مكه است كه خداوند هفت سال مردم آن را گرفتار گرسنگى و بدبختى كرد ، تا آنجا كه ظرفهاى پوستين و پشمهاى آغشته به خون و حشرات بدن حيوانات را مىخوردند و در عين حال از پيامبر و يارانش بيمناك بودند . اين جريان هنگامى بود كه پيامبر دربارهء آنها نفرين كرد و از خداوند مسألت داشت كه قوم « مضر » را همچون قوم يوسف ، هفت سال دچار قحطى و بدبختى كند .
برخى گويند : مقصود قريهاى است كه پيش از پيامبر اسلام ، خداوند پيامبرى بسوى آنها فرستاد و آنها كافر شدند و او را كشتند و خداوند آنها را گرفتار عذاب كرد .
وَ لَقَدْ جاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْهُمْ
: خداوند بسوى مردم آن قريه ، يعنى مكه ، پيامبرى از خودشان فرستاد ، تا از او پيروى كنند .
فَكَذَّبُوهُ
: آنها وى را تكذيب و نبوتش را منكر شدند .
فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ وَ هُمْ ظالِمُونَ
: آنها در حالى كه ستمكار بودند ، به عذاب ترس و گرسنگى - كه در آيهء پيش بيان شد - و شكستهاى بدر و . . . گرفتار شدند .
كسانى كه قريه را جاى ديگرى غير از مكه دانستهاند ، مىگويند : اين آيه هم شرح حال مردم همان قريه است .
اكنون مؤمنين را مخاطب ساخته ، مىفرمايد :
فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلالًا طَيِّباً
: اگر چه صيغهء امر به كار برده ، ولى منظور ، اباحه است يعنى شما مىتوانيد از غنيمتها و ديگر روزيهاى حلال استفاده كنيد .
وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ
: و شكر نعمتهايى كه براى شما آفريده و بر شما حلال كرده است ، بجاى آوريد .
إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ
: اگر خداى يكتا را پرستش مىكنيد .
إِنَّما حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَ ما أُهِلَّ . . .
تفسير دو آيهء فوق در سورهء بقره ، آمده است ( رجوع شود به آيههاى 172 و 173 ) .